عثمان بن مظعون: تفاوت میان نسخهها
(ابرابزار) |
(−رده:صحابه، +رده:اهالی مدینه، +رده:اهالی مکه، ±رده:خاکسپاریها در بقیع←رده:مدفونان در بقیع، ±رده:درگذشتگان ۳ (قمری)←رده:درگذشتگان ۲ (قمری) (هاتکت)، ابرابزار) |
||
| خط ۸: | خط ۸: | ||
{{شعر}} | {{شعر}} | ||
{{ب|اَلا کُلُّ شَیءٍ ما خَلا اللّهَ باطِلٌ|وَکُلُّ نَعیمٍ لا مَحالَةَ زائِلُ}} | {{ب|اَلا کُلُّ شَیءٍ ما خَلا اللّهَ باطِلٌ|وَکُلُّ نَعیمٍ لا مَحالَةَ زائِلُ}} | ||
{{پایان شعر}}از ابنعباس نقل شده است که عثمان بن مظعون روزی در کنار کعبه با محمد گفتوگو داشت. در جریان این گفتوگو، محمد آیهای از قرآن را برای او خواند و عثمان این واقعه را سبب استقرار ایمان در دل خود دانست. «إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْإِحْسَانِ وَإِیتَاءِ ذِی الْقُرْبَیٰ وَیَنْهَیٰ عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنْکَرِ وَالْبَغْیِ» [[آیه ۹۰ سوره نحل]].<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=عثمان بن مظعون}}</ref> | {{پایان شعر}}از ابنعباس نقل شده است که عثمان بن مظعون روزی در کنار کعبه با محمد گفتوگو داشت. در جریان این گفتوگو، محمد آیهای از قرآن را برای او خواند و عثمان این واقعه را سبب استقرار ایمان در دل خود دانست. «إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْإِحْسَانِ وَإِیتَاءِ ذِی الْقُرْبَیٰ وَیَنْهَیٰ عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنْکَرِ وَالْبَغْیِ» [[آیه ۹۰ سوره نحل]].<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=عثمان بن مظعون}}</ref> | ||
[[جعفر صادق]] نقل کرده است که همسر عثمان بن مظعون از [[روزه|روزهداری]] روزانه و نماز شبانه او و دوریاش از زندگی زناشویی شکایت کرد. محمد به خانه عثمان رفت و به او گفت که مأمور به ترک دنیا نشده، بلکه به دینی آسان مبعوث شده است؛ سپس روزه، [[نماز]] و زندگی زناشویی را از شیوه خود برشمرد.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=عثمان بن مظعون}}</ref> | [[جعفر صادق]] نقل کرده است که همسر عثمان بن مظعون از [[روزه|روزهداری]] روزانه و نماز شبانه او و دوریاش از زندگی زناشویی شکایت کرد. محمد به خانه عثمان رفت و به او گفت که مأمور به ترک دنیا نشده، بلکه به دینی آسان مبعوث شده است؛ سپس روزه، [[نماز]] و زندگی زناشویی را از شیوه خود برشمرد.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=عثمان بن مظعون}}</ref> | ||
| خط ۲۸: | خط ۲۸: | ||
{{شیعه-افقی}} | {{شیعه-افقی}} | ||
[[رده:اهالی مدینه]] | |||
[[رده:اهالی مکه]] | |||
[[رده:بنیجمح]] | [[رده:بنیجمح]] | ||
[[رده:درگذشتگان ۲ (قمری)]] | |||
[[رده:درگذشتگان | |||
[[رده:درگذشتگان ۶۲۴ (میلادی)]] | [[رده:درگذشتگان ۶۲۴ (میلادی)]] | ||
[[رده:صحابه مرد]] | [[رده:صحابه مرد]] | ||
[[رده:عربها]] | [[رده:عربها]] | ||
[[رده:قریش]] | [[رده:قریش]] | ||
[[رده:مدفونان در بقیع]] | |||
[[رده:مهاجرین]] | [[رده:مهاجرین]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۴ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۱۳
عثمان بن مظعون از قریش و تیره بنیجمح و از پیشگامان اسلام بود. او دو بار به حبشه هجرت کرد و پس از هجرت به مدینه، در سال دوم قمری درگذشت و در بقیع به خاک سپرده شد. در گزارشها، از کنارهگیری او از میگساری در دوره جاهلیت، خروجش از پناه ولید بن مغیره و نیز پرهیز او از زندگی زناشویی یاد شده است.
زندگی
عثمان بن مظعون اهل مکه و از قریش، از تیره بنیجمح، بود و چهاردهمین فردی دانسته شده است که اسلام آورد. او در دوره جاهلیت از میگساری پرهیز میکرد و آن را ناسازگار با عقل میدانست. عثمان دو بار به حبشه هجرت کرد. در بازگشت نخستین گروه مهاجران، که بر پایه خبر نادرست مسلمانشدن مردم مکه انجام شد، عثمان در پناه ولید بن مغیره وارد مکه شد.[۱]
عثمان بن مظعون پس از مدتی از ولید بن مغیره خواست پناهدادن به او را پایان دهد. او در مسجد و در حضور مردم اعلام کرد که از پناه ولید خارج شده و پناه خدا را برگزیده است. پس از آن، هنگام شنیدن شعر لبید در کنار کعبه، با بیت دوم او مخالفت کرد؛ زیرا نعمتهای بهشتی را پایدار میدانست. در پی این اعتراض، یکی از حاضران به او ضربه زد و یک چشمش آسیب دید. عثمان پیشنهاد بازگشت به پناه ولید را نپذیرفت.[۲]
| اَلا کُلُّ شَیءٍ ما خَلا اللّهَ باطِلٌ | وَکُلُّ نَعیمٍ لا مَحالَةَ زائِلُ |
از ابنعباس نقل شده است که عثمان بن مظعون روزی در کنار کعبه با محمد گفتوگو داشت. در جریان این گفتوگو، محمد آیهای از قرآن را برای او خواند و عثمان این واقعه را سبب استقرار ایمان در دل خود دانست. «إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْإِحْسَانِ وَإِیتَاءِ ذِی الْقُرْبَیٰ وَیَنْهَیٰ عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنْکَرِ وَالْبَغْیِ» آیه ۹۰ سوره نحل.[۳]
جعفر صادق نقل کرده است که همسر عثمان بن مظعون از روزهداری روزانه و نماز شبانه او و دوریاش از زندگی زناشویی شکایت کرد. محمد به خانه عثمان رفت و به او گفت که مأمور به ترک دنیا نشده، بلکه به دینی آسان مبعوث شده است؛ سپس روزه، نماز و زندگی زناشویی را از شیوه خود برشمرد.[۴]
درگذشت
عثمان بن مظعون در سال دوم قمری در مدینه درگذشت و در بقیع به خاک سپرده شد. به دستور محمد، سنگی بر بالای قبر او نهادند تا نشانه قبرش باشد.[۵]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عثمان بن مظعون». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.
