قطب‌الدین رازی
قطب‌الدین رازی، با نام اصلی محمد بن محمد بن ابی‌جعفر، مکنی به قطب‌الدین و ملقب به قطب‌المحققین، از عالمان نامدار اسلامی بود که در منابع با عنوان‌هایی چون علامه رازی و سلطان‌المحققین نیز از او یاد شده است. اصل او از ورامین، از مضافات ری، بود و به همین سبب به رازی شهرت یافت. وی از شاگردان علامه حلی بود و آثاری در منطق، کلام و تفسیر تألیف کرد. قطب‌الدین رازی در سال ۷۷۶ قمری درگذشت و در دمشق به خاک سپرده شد.
زندگی
قطب‌الدین رازی، محمد بن محمد بن ابی‌جعفر، مکنی به قطب‌الدین و قطب‌المحققین، از اکابر علمای نامدار اسلامی بود و در منابع با عناوینی چون علامه رازی و سلطان‌المحققین توصیف شده است. اصل او از ورامین، از مضافات ری، بود و به همین جهت به رازی شهرت یافت. وی از شاگردان برجسته علامه حلی بود و «قواعد» علامه را به خط خود استنساخ کرد. علامه حلی در پشت همان نسخه، در سال ۷۱۳ قمری در قصبه ورامین، برای او اجازه نوشت.[۱]
قطب‌الدین رازی در دوازدهم ذی‌القعده سال ۷۷۶ قمری درگذشت و در مقبره صالحیه دمشق دفن شد و سپس پیکر او را به موضعی دیگر منتقل کردند.[۲]
آثار
از آثار قطب‌الدین رازی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:[۳]
- بحر الاصداف: حاشیه و شرحی بر تفسیر «کشاف» است.
- تحریر القواعد المنطقیة: شرحی بر «شمسیه» است و به «شرح شمسیه» شهرت دارد. این اثر بارها در ایران و دیگر کشورها به چاپ رسیده است.
- تحفة الاشراف فی شرح الکشاف: این کتاب در چند مجلد و بزرگ‌تر از «بحر الاصداف» است.
- تحقیق معنی التصور و التصدیق: این کتاب در تونس چاپ شده و نسخه‌ای از آن با شرح محمد بن زاهد هروی در کتابخانه خدیویه مصر موجود است.
- تقسیم العلم.
- حاشیه قواعد علامه: این کتاب را «حواشی قطبیه» می‌نامند.
- شرح الاشارات.
- شرح مطالع: شرحی بر کتاب «مطالع الانوار» قاضی سراج‌الدین ارموی در منطق و کلام است که برای غیاث‌الدین وزیر نوشته شده است. نام اصلی این شرح «لوامع الاسرار فی شرح مطالع الانوار» است. بخش منطق آن بارها در ایران و دیگر کشورها به چاپ رسیده است.
- المحاکمات بین شرحی الاشارات: این اثر به محاکمه میان دو شرح «اشارات» فخر رازی و خواجه نصیرالدین طوسی می‌پردازد.
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «قطب الدین رازی». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.