|
مسابقه دانشدخت |
| اسلامیکال از تاریخ ۱۵ دی تا ۲۰ بهمن، میزبان یک همایه با موضوع زنان است. شما میتوانید در مسابقه مقالهنویسی دانشدخت، شرکت کنید و با نگارش مقاله، از جوایز آن بهرهمند باشید. اگر به موضوعات مربوط با زنان علاقهمندید، این فرصت را از دست ندهید. فهرستی از مقالات پیشنهادی جهت ایجاد یا ویرایش در اینجا وجود دارد. |
آیه ۱۴ سوره بروج: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| (۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۱۴ سوره بروج''' چهاردهمین [[آیه]] از هشتاد و پنجمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[سوره مکی|مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۱۴ سوره بروج''' چهاردهمین [[آیه]] از هشتاد و پنجمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[سوره مکی|مکی]] آن بهشمار میآید. در این آیه به دو صفت از صفات [[الله|خداوند]] اشاره شده است: «غفور» و «ودود» که در متن آیه، خداوند چنین توصیف شده است که او آمرزنده بندگان [[توبه]]<nowiki/>کننده و دوستدار [[مؤمنان]] است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران | به گزارش [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه، در این آیه به دو صفت از صفات خداوند اشاره شده است: «غفور» و «ودود». در متن آیه، خداوند چنین توصیف شده است که او آمرزنده بندگان توبهکننده و دوستدار مؤمنان است. «غفور» و «ودود» هر دو صیغه مبالغه هستند که اشاره به نهایت بخشندگی و مهربانی خداوند دارد که او هم نسبت به [[گناه|گناهکاران]] و هم برای مؤمنان مهربان و بخشنده است. به عقیده مکارم، آمدن این صفات پس از ذکر تهدید کافران نشانه این است که راه بازگشت گناهکاران باز است و خداوند در عین اینکه شدید العقاب است؛ مهربان و بخشنده نیز هست.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۳۴۷–۳۴۸|ج=۲۶}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
| خط ۳۹: | خط ۳۹: | ||
{{ناوبری آیات}} | {{ناوبری آیات}} | ||
{{قرآن}} | {{قرآن}} | ||
{{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=خیر|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامهها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}} | |||
[[رده:آیههای مکی قرآن]] | |||
[[رده:آیههای با موضوع صفات خدا]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۳:۵۴
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | بروج | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۲ | ||||
| شماره آیه | ۱۴ | ||||
| شماره جزء | ۳۰ | ||||
| شماره حزب | ۱۱۸ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۴ سوره بروج چهاردهمین آیه از هشتاد و پنجمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در این آیه به دو صفت از صفات خداوند اشاره شده است: «غفور» و «ودود» که در متن آیه، خداوند چنین توصیف شده است که او آمرزنده بندگان توبهکننده و دوستدار مؤمنان است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَهُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و او آمرزگارِ دوستدار است»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و اوست آمرزگار دوستدار»
محتوا
به گزارش مکارم شیرازی از مفسران شیعه، در این آیه به دو صفت از صفات خداوند اشاره شده است: «غفور» و «ودود». در متن آیه، خداوند چنین توصیف شده است که او آمرزنده بندگان توبهکننده و دوستدار مؤمنان است. «غفور» و «ودود» هر دو صیغه مبالغه هستند که اشاره به نهایت بخشندگی و مهربانی خداوند دارد که او هم نسبت به گناهکاران و هم برای مؤمنان مهربان و بخشنده است. به عقیده مکارم، آمدن این صفات پس از ذکر تهدید کافران نشانه این است که راه بازگشت گناهکاران باز است و خداوند در عین اینکه شدید العقاب است؛ مهربان و بخشنده نیز هست.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره بروج، هشتاد و پنجمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، بیست و هفتمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره شمس و پیش از سوره تین نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۳۱: ۱۱۳.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۲۰: ۴۱۰.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۵۹۰.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۵۹۰.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۲۶: ۳۴۷–۳۴۸.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره بروج»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۹۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
