|
مسابقه دانشدخت |
| اسلامیکال از تاریخ ۱۵ دی تا ۲۰ بهمن، میزبان یک همایه با موضوع زنان است. شما میتوانید در مسابقه مقالهنویسی دانشدخت، شرکت کنید و با نگارش مقاله، از جوایز آن بهرهمند باشید. اگر به موضوعات مربوط با زنان علاقهمندید، این فرصت را از دست ندهید. فهرستی از مقالات پیشنهادی جهت ایجاد یا ویرایش در اینجا وجود دارد. |
آیه ۴۴ سوره دخان: تفاوت میان نسخهها
(+ رده:آیههای مکی قرآن (هاتکت)) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۴۴ سوره دخان''' چهل و چهارمین [[آیه]] از چهل و چهارمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۴۴ سوره دخان''' چهل و چهارمین [[آیه]] از چهل و چهارمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. در این آیه درخت [[زقوم]] به عنوان طعام و خوراک [[جهنم|جهنمیان]] معرفی شده است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه «زقوم» را طعام و غذای [[گناهکاران]] دانسته و میگوید: «غذای گناهکاران است.» مکارم درباره «زقوم» چنین آورده است: «زقوم گیاهی تلخ و بدبو، بدطعام و کشنده است که در [[آیه ۶۲ سوره صافات]] معرفی شده است. به گفته [[مفسران]] و اهل لغت نام گیاهی تلخ و بدبو و بدطعم است با برگهای کوچک که در سرزمین «[[تهامه]]» میروید و [[مشرکان]] با آن آشنا بودند. در تعریف «زقوم» آمده: گیاهی است که شیره تلخی دارد و وقتی به بدن اصابت کند، متورم میشود. بعضی مفسران معتقدند «زقوم» در اصل به معنای «بلعیدن» است و بعضی آن را به «هر نوع غذای تنفرآمیز [[دوزخ|دوزخیان]]» گفتهاند. همچنین باید توجه داشت که «شجره» در [[قرآن]] هم به معنای درخت بهکار رفته و هم به معنای مطلق گیاه. «اثیم» (از ماده اثم) به معنای کسی است که بر [[گناه]] مداومت دارد و در اینجا منظور [[کفار]] لجوج هستند.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۲۰۳-۲۰۴|ج=۲۱}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۷
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | دخان | ||||
| تعداد آیات سوره | ۵۹ | ||||
| شماره آیه | ۴۴ | ||||
| شماره جزء | ۲۵ | ||||
| شماره حزب | ۱۰۰ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۴۴ سوره دخان چهل و چهارمین آیه از چهل و چهارمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در این آیه درخت زقوم به عنوان طعام و خوراک جهنمیان معرفی شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
طَعَامُ الْأَثِيمِ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«خوراک (افراد) گناهکار است»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«خوراک گناهکار[ان] است»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه «زقوم» را طعام و غذای گناهکاران دانسته و میگوید: «غذای گناهکاران است.» مکارم درباره «زقوم» چنین آورده است: «زقوم گیاهی تلخ و بدبو، بدطعام و کشنده است که در آیه ۶۲ سوره صافات معرفی شده است. به گفته مفسران و اهل لغت نام گیاهی تلخ و بدبو و بدطعم است با برگهای کوچک که در سرزمین «تهامه» میروید و مشرکان با آن آشنا بودند. در تعریف «زقوم» آمده: گیاهی است که شیره تلخی دارد و وقتی به بدن اصابت کند، متورم میشود. بعضی مفسران معتقدند «زقوم» در اصل به معنای «بلعیدن» است و بعضی آن را به «هر نوع غذای تنفرآمیز دوزخیان» گفتهاند. همچنین باید توجه داشت که «شجره» در قرآن هم به معنای درخت بهکار رفته و هم به معنای مطلق گیاه. «اثیم» (از ماده اثم) به معنای کسی است که بر گناه مداومت دارد و در اینجا منظور کفار لجوج هستند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره دخان، چهل و چهارمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، شصت و چهارمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره زخرف و پیش از سوره جاثیه نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره دخان، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۷: ۶۶۳.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۸: ۲۱۷.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۴۹۸.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۴۹۸.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۲۱: ۲۰۳-۲۰۴.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره دخان»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۸۹۵.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
