آیه ۴۵ سوره زمر: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۴۵ سوره زمر''' چهل و پنجمین [[آیه]] از سی و نهمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۴۵ سوره زمر''' چهل و پنجمین [[آیه]] از سی و نهمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. این آیه به برخورد [[مشرکان]] و منکران [[معاد]] در برابر [[حق]] و نام بردن از [[الله]] اشاره شده است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در اینجا وضعیت زشت و زننده مشرکان و منکران معاد در برخورد با [[توحید]] را چنین توصیف کرده است: «هنگامی که نام [[خداوند یکتا|خداوند یگانه یکتا]] (الله )برده میشود، دلهای کسانی که به [[آخرت]] [[ایمان]] ندارند مشمئز و متنفر میگردد، اما هنگامی که از [[معبود|معبودهای]] دیگر سخن به میان میآید غرق سرور و شادی میشوند!» به گزارش مکارم، گاهی انسانها چنان با بدیها و زشتیها خو میگیرند که حتی از شنیدن نام خدا نیز ناراحت میشوند و چون سخن از [[باطل]] به میان میآید شاد و خوشحال میگردد. شبیه مضمون این آیه در [[آیه ۴۶ سوره اسراء]] و [[آیه ۷ سوره نوح]] نیز بیان شده است. در پایان مکارم، علت و منشأ بدبختی و [[سعادت و شقاوت|شقاوت]] این افراد را انکار اصل توحید و عدم ایمان به آخرت دانسته است.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۴۸۶-۴۸۸|ج=۱۹}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۴
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | زمر | ||||
| تعداد آیات سوره | ۷۵ | ||||
| شماره آیه | ۴۵ | ||||
| شماره جزء | ۲۴ | ||||
| شماره حزب | ۹۳ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۴۵ سوره زمر چهل و پنجمین آیه از سی و نهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. این آیه به برخورد مشرکان و منکران معاد در برابر حق و نام بردن از الله اشاره شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَإِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ ۖ وَإِذَا ذُكِرَ الَّذِينَ مِنْ دُونِهِ إِذَا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و هرگاه خداوند به تنهایی یاد شود کسانیکه به آخرت نمیآورند متنفرّ میشوند، و چون کسانی جز او یاد شوند بناگاه شاد و خوشحال میگردند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و چون خداوند به تنهایی یاد شود، دلهای نامؤمنان به آخرت تنگ شود، و چون کسانی که در برابر او به پرستش گرفته شدهاند، یاد شوند، آنگاه است که شادمانی میکنند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در اینجا وضعیت زشت و زننده مشرکان و منکران معاد در برخورد با توحید را چنین توصیف کرده است: «هنگامی که نام خداوند یگانه یکتا (الله )برده میشود، دلهای کسانی که به آخرت ایمان ندارند مشمئز و متنفر میگردد، اما هنگامی که از معبودهای دیگر سخن به میان میآید غرق سرور و شادی میشوند!» به گزارش مکارم، گاهی انسانها چنان با بدیها و زشتیها خو میگیرند که حتی از شنیدن نام خدا نیز ناراحت میشوند و چون سخن از باطل به میان میآید شاد و خوشحال میگردد. شبیه مضمون این آیه در آیه ۴۶ سوره اسراء و آیه ۷ سوره نوح نیز بیان شده است. در پایان مکارم، علت و منشأ بدبختی و شقاوت این افراد را انکار اصل توحید و عدم ایمان به آخرت دانسته است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره زمر، سی و نهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و نهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره سبأ و پیش از سوره مؤمن نازل شد. از مجموع آیات این سوره، سه آیه (آیات ۵۲ تا ۵۴) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره زمر، پنج یا هفت آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۶: ۴۵۷.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۷: ۴۰۰.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۴۶۳.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۴۶۳.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۹: ۴۸۶-۴۸۸.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره زمر»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۱۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
