آیه ۳۳ سوره اعراف: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۳۳ سوره اعراف''' سی و سومین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۳۳ سوره اعراف''' سی و سومین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. در آیه به [[تحریم]] فواحش و زشتیها اشاره شده است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] پس از بیان امور [[مباح]] و حلال در اینجا به امور [[حرام]] و زشتیها اشاره دارد و میگوید: «ای پیامبر بگو: [[پروردگار]] من تنها اعمال زشت و قبیح را حرام کرده است، اعم از اینکه آشکار باشد یا پنهان و تمام [[گناهان]] و هر گونه ستم و تجاوز به ناحق به حقوق دیگران و نیز پروردگار من، حرام کرده که شریکی بیدلیل برای او قائل شوید و همچنین نسبت دادن چیزی که به خدا بدون علم و آگاهی باشد.» مکارم درباره معنای «فواحش» آورده است که منظور از آن، اعمالی است که فوق العاده زشت و ناپسند هستند و منظور همه گناهان نیست. «اثم» نیز در اصل به معنای هرگونه کاری است که زیانبخش باشد و موجب پایین آوردن مقام انسان باشد و او را از رسیدن به [[ثواب]] و پاداش نیک بازدارد.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۱۵۴-۱۵۷|ج=۶}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۴ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۹:۴۱
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اعراف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۰۶ | ||||
| شماره آیه | ۳۳ | ||||
| شماره جزء | ۸ | ||||
| شماره حزب | ۳۱ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۳۳ سوره اعراف سی و سومین آیه از هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در آیه به تحریم فواحش و زشتیها اشاره شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
قُلْ إِنَّمَا حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ وَالْإِثْمَ وَالْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَأَنْ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطَانًا وَأَنْ تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«بگو: پروردگارم فقط زشتکاریها را ـ چه آشکار باشد و چه پنهان ـ و گناه و ستم ناحق را حرام گردانیده است، و (نیز) اینکه چیزی را شریک خدا سازید که دلیلی بر آن نازل نکرده است و اینکه چیزی را به خدا نسبت دهید که نمیدانید»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«بگو همانا پروردگارم ناشایستیها را، چه آشکار باشد چه پنهان، حرام کرده است، و نیز گناه و سرکشی ناحق را و اینکه برای خداوند شریک بیاورید -که در این باره هیچ حجت و برهانی نفرستاده استو نیز اینکه آنچه نمیدانید به خداوند دروغ ببندید»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن پس از بیان امور مباح و حلال در اینجا به امور حرام و زشتیها اشاره دارد و میگوید: «ای پیامبر بگو: پروردگار من تنها اعمال زشت و قبیح را حرام کرده است، اعم از اینکه آشکار باشد یا پنهان و تمام گناهان و هر گونه ستم و تجاوز به ناحق به حقوق دیگران و نیز پروردگار من، حرام کرده که شریکی بیدلیل برای او قائل شوید و همچنین نسبت دادن چیزی که به خدا بدون علم و آگاهی باشد.» مکارم درباره معنای «فواحش» آورده است که منظور از آن، اعمالی است که فوق العاده زشت و ناپسند هستند و منظور همه گناهان نیست. «اثم» نیز در اصل به معنای هرگونه کاری است که زیانبخش باشد و موجب پایین آوردن مقام انسان باشد و او را از رسیدن به ثواب و پاداش نیک بازدارد.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اعراف، هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و نهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره ص و پیش از سوره جن نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره اعراف، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. این سوره، بزرگترین سوره مکی است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۴: ۲۳۲.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۸: ۸۱.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۵۴.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۵۴.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۶: ۱۵۴-۱۵۷.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اعراف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۵۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
