آیه ۱۳ سوره اعراف
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اعراف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۰۶ | ||||
| شماره آیه | ۱۳ | ||||
| شماره جزء | ۸ | ||||
| شماره حزب | ۳۱ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۳ سوره اعراف سیزدهمین آیه از هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در آیه به اخراج ابلیس از مقام و موقعیتی که داشت توسط خداوند اشاره شده که به دنبال تمرد او از سجده بر آدم صورت گرفت.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
قَالَ فَاهْبِطْ مِنْهَا فَمَا يَكُونُ لَكَ أَنْ تَتَكَبَّرَ فِيهَا فَاخْرُجْ إِنَّكَ مِنَ الصَّاغِرِينَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«(خدا) فرمود: از بهشت فرو بیا، برای تو درست نیست که در آن تکبر کنی، پس بیرون برو، هماتا تو از مزره ذلیلان و خوارشدگان هستی»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«فرمود پس از آنجا [بهشت یا آسمان] پایین رو که تو را نرسد که در آن بزرگی بفروشی، بیرون شو که تو خرد و خواری»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه به تنبیه و مجازات ابلیس توسط خداوند اشاره دارد و میگوید: «{خداوند} گفت: از این مقام و مرتبه، فرود آی. تو حق نداری در این مقام و مرتبه، راه تکبر، پیش گیری. بیرون رو که از افراد پست و ذلیل هستی.» به گزارش مکارم، از آنجا که امتناع شیطان از سجده کردن برای آدم یک امتناع ساده نبود و مخالفتش سر از کفر و انکار علم و حکمت خدا سر درآورد، به همین جهت تمام موقعیتهایی را که در درگاه الهی داشت، از دست داد و او را از صف فرشتگان بیرون کرد.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اعراف، هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و نهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره ص و پیش از سوره جن نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره اعراف، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. این سوره، بزرگترین سوره مکی است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۴: ۲۰۹.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۸: ۱۹.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۵۲.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۵۲.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۶: ۱۰۵-۱۰۷.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اعراف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۵۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
