آیه ۱۰۸ سوره اعراف
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اعراف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۰۶ | ||||
| شماره آیه | ۱۰۸ | ||||
| شماره جزء | ۹ | ||||
| شماره حزب | ۳۳ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۰۸ سوره اعراف صد و هشتمین آیه از هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در آیه به ید بیضاء که دومین معجزه و نشانه موسی بر صدق ادعای پیامبریش بود، اشاره شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَنَزَعَ يَدَهُ فَإِذَا هِيَ بَيْضَاءُ لِلنَّاظِرِينَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و دست خود را بیرون آورد، پس ناگهان بینندگان دیدند که سفید و درخشان است»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و دستش را [از گریبانش] بیرون آورد، و ناگهان سپید و درخشان در دید تماشاگران پدیدار شد»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن دومین معجزه و نشانه موسی را که به فرعون نشان داد، چنین توصیف کرده است: «و دست خود را [از گریبان] بیرون آورد؛ سفید [و درخشان] برای بینندگان بود!» به گفته مکارم، این دو معجزه موسی هم به جنبه انذار و هم به جنبه بشارت که از مهمترین برنامههای پیامبران است؛ مربوط میشد. یعنی هم تهدید و هشدار بود برای مخالفان و دشمنان و هم مایه نجات و دلگرمی برای مؤمنان بود.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اعراف، هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و نهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره ص و پیش از سوره جن نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره اعراف، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. این سوره، بزرگترین سوره مکی است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۴: ۳۲۷.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۸: ۲۶۴.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۶۴.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۶۴.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۶: ۲۸۵.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اعراف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۵۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
