آیه ۳۴ سوره اعراف
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اعراف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۰۶ | ||||
| شماره آیه | ۳۴ | ||||
| شماره جزء | ۸ | ||||
| شماره حزب | ۳۱ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۳۴ سوره اعراف سی و چهارمین آیه از هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در این آیه به قانون مرگ و پایان مدت ملتها و امتها اشاره شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَلِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ ۖ فَإِذَا جَاءَ أَجَلُهُمْ لَا يَسْتَأْخِرُونَ سَاعَةً ۖ وَلَا يَسْتَقْدِمُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و برای هر گروهی مدت زمانی است، پس هرگاه مدت آن فرا رسد نه لحظهای از آن تأخیر خواهند کرد و نه لحظهای پیشی میگیرند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و هر امتی را اجلی است، چون اجلشان فرارسد نه ساعتی پس افتند و نه ساعتی پیش افتند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن درباره قانون نیستی و فنای ملتها چنین گفته است: «برای هر امتی زمان و مدت معینی وجود دارد و به هنگامی که این اجل فرا رسد، نه لحظهای تاخیر خواهند کرد و نه لحظهای بر آن پیشی میگیرند.» به گفته مکارم، ملتهای جهان نیز مانند افراد دارای مرگ و حیات هستند و زمانی گروهی از روی زمین برچیده و به جای آنها گروه دیگری جایگزین میشوند و این چرخه همواره در طول تاریخ ادامه یافته و مییابد.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اعراف، هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و نهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره ص و پیش از سوره جن نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره اعراف، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. این سوره، بزرگترین سوره مکی است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۴: ۲۳۴.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۸: ۸۱.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۵۴.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۵۴.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۶: ۱۵۷-۱۵۸.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اعراف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۵۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
