آیه ۲۰۰ سوره اعراف
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اعراف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۰۶ | ||||
| شماره آیه | ۲۰۰ | ||||
| شماره جزء | ۹ | ||||
| شماره حزب | ۳۵ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲۰۰ سوره اعراف دویستمین آیه از هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. موضوع آیه وسوسه شیطان و فرمان به پناه بردن به خداوند در هنگام وسوسه شیطان است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَإِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطَانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ ۚ إِنَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و اگر از جانب شیطان وسوسهای به تو رسد، پس به خدا پناه ببر، همانا او شنوای دانا است»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و اگر وسوسهای از سوی شیطان تو را به وسواس انداخت، به خداوند پناه ببر که او شنوای داناست»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن درباره مواجهه با وسوسههای شیطان چنین فرمان میدهد: «و هر گاه وسوسهای از شیطان به تو رسد، به خدا پناه بر، که او شنونده و دانا است.» به گزارش مکارم، این آیه چهارمین فرمان درباره نحوه برخورد رهبران و مبلغان با مردم و خصوصا با کسانی است که بر سر راه آنان سنگافکنی میکنند و سعی دارند دیگران را نیز از این مسیر منحرف سازند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اعراف، هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و نهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره ص و پیش از سوره جن نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره اعراف، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. این سوره، بزرگترین سوره مکی است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۵: ۴۳۵.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۸: ۴۹۴.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۷۶.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۷۶.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۷: ۶۳-۶۵.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اعراف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۵۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
