آیه ۲۵ سوره اعراف
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اعراف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۰۶ | ||||
| شماره آیه | ۲۵ | ||||
| شماره جزء | ۸ | ||||
| شماره حزب | ۳۱ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲۵ سوره اعراف بیست و پنجمین آیه از هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. این آیه به سکونت و حیات انسان در زمین و سپس برانگیخته شدن او از همین زمین اشاره دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
قَالَ فِيهَا تَحْيَوْنَ وَفِيهَا تَمُوتُونَ وَمِنْهَا تُخْرَجُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«(خدا) فرمود: در آن زنده میشوید، و در آن میمیرید، و از آن بیرون آورده میشوید»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«فرمود در همانجا زندگی میکنید و همانجا میمیرید و از همانجا شما را برمیانگیزند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن پس از بیان فرمان خداوند مبنی بر هبوط آدم و حوا و شیطان به زمین، از زمین به عنوان محل زندگی دائمی آنها، مدفن ایشان و رستاخیز از همین کره زمین سخن گفته است: «{نیز به آنها گوشزد کرد} که هم در زمین زندگی میکنید و هم در آن میمیرید و از همان برای حساب در روز رستاخیز، برانگیخته خواهید شد.» به گفته مکارم، از ظاهر آیه قبل و از جمله «اهبطوا...» روشن میشود که مخاطب آن، آدم و حوا و شیطان بودهاند؛ اما در این آیه، ظاهرا مخاطب تنها آدم و حوا هستند. زیرا آنان هستند که از زمین برانگیخته خواهند شد.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اعراف، هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و نهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره ص و پیش از سوره جن نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره اعراف، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. این سوره، بزرگترین سوره مکی است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۴: ۲۲۱.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۸: ۱۹.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۵۳.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۵۳.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۶: ۱۲۷-۱۲۸.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اعراف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۵۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
