|
مسابقه دانشدخت |
| اسلامیکال از تاریخ ۱۵ دی تا ۲۰ بهمن، میزبان یک همایه با موضوع زنان است. شما میتوانید در مسابقه مقالهنویسی دانشدخت، شرکت کنید و با نگارش مقاله، از جوایز آن بهرهمند باشید. اگر به موضوعات مربوط با زنان علاقهمندید، این فرصت را از دست ندهید. فهرستی از مقالات پیشنهادی جهت ایجاد یا ویرایش در اینجا وجود دارد. |
آیه ۱۰۱ سوره اعراف: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۱۰۱ سوره اعراف''' صد و یکمین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۱۰۱ سوره اعراف''' صد و یکمین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. در این آیه نمونههایی از کسانی آورده شده که از تاریخ و سرگذشت پیشینیان [[عبرت]] نگرفتند و بر [[گناهان]] و مخالفت با [[پیامبر|پیامبرانشان]] اصرار ورزیدند. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: در آیه موردبحث، درباره لجاجت و عدم ایمان انسانها چنین اشاره شده است: «اینها آبادیهایی است که اخبار آن را برای تو شرح میدهیم آنها [چنان لجوج بودند که] به آنچه قبلا تکذیب کرده بودند [[ایمان]] نمیآوردند. اینچنین [[خداوند]] بر دلهای [[کافران]] مهر مینهد [و بر اثر لجاجت و ادامه گناه حس تشخیص را از آنها سلب میکند.]» به گفته مکارم، نکته مهم این آیه آنست که گمراهی مردم [[اجبار|اجباری]] نیست، بلکه بر اثر رفتار و اعمال خود آنان شکل میگیرد؛ اگرچه تأثیر سبب نیز به فرمان خداوند صورت میپذیرد.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۲۷۴-۲۷۵|ج=۶}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۲۷
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اعراف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۰۶ | ||||
| شماره آیه | ۱۰۱ | ||||
| شماره جزء | ۹ | ||||
| شماره حزب | ۳۳ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۰۱ سوره اعراف صد و یکمین آیه از هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در این آیه نمونههایی از کسانی آورده شده که از تاریخ و سرگذشت پیشینیان عبرت نگرفتند و بر گناهان و مخالفت با پیامبرانشان اصرار ورزیدند.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
تِلْكَ الْقُرَىٰ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنْبَائِهَا ۚ وَلَقَدْ جَاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنَاتِ فَمَا كَانُوا لِيُؤْمِنُوا بِمَا كَذَّبُوا مِنْ قَبْلُ ۚ كَذَٰلِكَ يَطْبَعُ اللَّهُ عَلَىٰ قُلُوبِ الْكَافِرِينَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«اینها آبادیهایست که بخشی از سرگذشت آن را برایت بیان میکنیم، و بهراستی که پیامبرانشان با دلایل روشن پیش آنها آمدند اما آنان چیزی را که قبلاً تکذیب کردند بدان ایمان نیاوردند اینگونه خداوند بر دلهای کافران مهر مینهد»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«این شهرهایی است که از اخبارش بر تو میخوانیم، و به راستی که پیامبرانشان برای آنان معجزات آوردند و آنان بر آن نبودند که به چیزی که از پیش انکار کرده بودند، ایمان بیاورند، بدینسان خداوند بر دلهای کافران مهر مینهد»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: در آیه موردبحث، درباره لجاجت و عدم ایمان انسانها چنین اشاره شده است: «اینها آبادیهایی است که اخبار آن را برای تو شرح میدهیم آنها [چنان لجوج بودند که] به آنچه قبلا تکذیب کرده بودند ایمان نمیآوردند. اینچنین خداوند بر دلهای کافران مهر مینهد [و بر اثر لجاجت و ادامه گناه حس تشخیص را از آنها سلب میکند.]» به گفته مکارم، نکته مهم این آیه آنست که گمراهی مردم اجباری نیست، بلکه بر اثر رفتار و اعمال خود آنان شکل میگیرد؛ اگرچه تأثیر سبب نیز به فرمان خداوند صورت میپذیرد.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اعراف، هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و نهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره ص و پیش از سوره جن نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره اعراف، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. این سوره، بزرگترین سوره مکی است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۴: ۳۲۲.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۸: ۲۴۴.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۶۳.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۶۳.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۶: ۲۷۴-۲۷۵.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اعراف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۵۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
