طاهره صفارزاده

طاهره صفارزاده، متولد بیست و هفتم آبان ۱۳۱۵ در شهر سیرجان واقع در استان کرمان. پدرش به علم قضاوت علم داشت و مادرش زنی متدین، مذهبی و اهل کمالات بود. پدربزرگ پدری اش مکتب دار بود و مادربزرگ پدری اش نیز زنی با ایمان بود. طاهره صفارزاده از نوادگان میرزا علیرضا از عارفان بزرگ و عالمان بنام عصر خود بود. طاهره تا سن پنج سالگی در کنار والدین خود زندگی آرامی داشت اما با مرگ ناگهانی پدر و مرگ مادرش پس از چهل روز زندگی طاهره وارد مرحله جدید و بحرانی شد. طاهره در کنار مادربزرگ مادری‌اش بی‌بی مرصع که زنی خردمند و شاعر بود روزگار سپری می‌کرد. طاهره دارای یک خواهر بنام سیمین و دو برادر بنام‌های جواد و جلال بود. جلال پس از فوت مادر که تازه متولد شده بود تحت سرپرستی عمویشان قرار گرفت و طاهره به همراه برادر و خواهرش در کنار بی بی مرصع بودند تا چندی بعد که به منزل دایی خود در کرمان رفته و از شش سالگی راهی مکتب خانه شد تا تجوید و قرائت قرآن بیاموزد. یک سال بعد به دبستان رفت و با میل و رغبت تکالیف مدرسه را در کنار تکالیف دینی خود که شامل نماز و روزه بود انجام می‌داد.

طاهره صفارزاده در سال ۱۳۳۳ دیپلم خود را با رتبه اول از دبیرستان بهمن یار کرمان اخذ و پس از آزمون ورودی دانشگاه در رشته زبان و ادبیات انگلیسی وارد دانشگاه شیراز شد. در سال ۱۳۳۷ مدرک کارشناسی خود از دانشگاه اخذ و وارد بازار کار در شرکت نفت در تهران شد. در سال ۱۳۴۴ در حالی که همچنان مشغول به اداره ترجمه و نگارش شرکت نفت بود از طرف شرکت بورسیه ای به او داده شد و راهی انگلستان شد اما پس از درگذشت تنها فرزندش به تهران بازگشت. او همچنان فعالیتش در زمینه شعر و داستان ادامه داد و نخستین مجموعه شعرش با عنوان رهگذر مهتاب در سال ۱۳۴۱ منتشر کرد. در همین سال مجموعه داستان کوتاه او نیز با عنوان پیوندهای تلخ منتشر شد.

پرونده:طاهره صفارزاده.jpg

طاهره صفارزاده

طاهره صفارزاده برخی از نوشته‌های خود به انگلیسی ترجمه کرد و به دانشگاه آیووا فرستاد و توانست دعوت نامه برای تحصیل در این دانشگاه اخذ کند. در سال ۱۳۴۷ هجری انتشارات ویندهوور وابسته به دانشگاه آیووا نخستین مجموعه شعری انگلیسی او با عنوان چتر سرخ منتشر کرد.

اولین سروده

طاهره صفارزاده در سن سیزده سالگی نخستین شعر خود را با عنوان بینوا و زمستان سرود و مورد تشویق معلم و مدیر مدرسه قرار گرفت. از طرف رئیس آموزش و پرورش استان کرمان یک جلد دیوان عبدالرحمن جامی به عنوان جایزه دریافت کرد. بخشی از شعر او چنین است:

طبیعت بار دیگر با زمستان

هماهنگ ستم بر بینوا شد

ویژگی های اشعار صفارزاده

1.­ اعتقاد به معاد در لابلای اشعار او بویژه در طنین در دلتا چنان که در شعر هفت سفر می گوید:

بزرگ ترین اختراع از آن شما بوده است،

آیا تو در زندگی قبلی ات آن ریاضی دان مخترع نبودی

این را من در برزخ کشف خواهم کرد.

2.­ صفارزاده در پی نشان دادن تفنن ها، آرایه ها نیست او شعرش را در جهت خدمت به اعتقاد، ایمان و مردم سروده است. هدف او تبلیغ اسلام و معنویت است. او از شاعران معاصری است که اندیشه های مذهبی و دینی را از سالها پیش از انقلاب اسلامی وارد حوزه شعر کرده است. شعر های صفارزاده در ابتدا بیشتر بر اساس مسائل شخصی اوست . بازتاب اندیشه های دینی و مذهبی در اشعار او، حاصل تفکر عمیق دینی او در سال های قبل از انقلاب است. برای نمونه او با بهره گیری از سوره اعراف، آیه 12 که خداوند می فرماید: أَنَا خَيْرٌ مِنْهُ خَلَقْتَنِي مِنْ نَارٍ وَخَلَقْتَهُ مِنْ طِينٍ به عناصر اربعه اشاره می کند:

من از گِل آمده ام

و دشمن از آتش

در خاک نور هدایت است

در آتش التهاب فساد و فتنه

من خاک بودم مرا بیراهه رفته بودم در باد

مرا دوباره فراخواندند

افتخارات

1. ورود به دنیای سینما و ساخت دو فیلم
2. تأسیس کانون فرهنگی هنری نهضت اسلامی در سال 1356 به کمک نویسندگان سرشناس مسلمان
3. تربیت حدود ۳۰۰ هنرجو در رشته های سینما، عکاسی، تئاتر، نقاشی، گرافیک، شعر و داستان
4. پیشنهاد تاسیس مرکز ترجمه قرآن به زبان های خارجی و انجمن قلم
5. منتخب در فستیوال بین المللی داکا در سال ۱۳۶۷ به عنوان یکی از پنج عضو بنیانگذار کمیته ترجمه آسیا
6. استاد نمونه در سال ۱۳۷۱ از سوی وزارت فرهنگ و آموزش عالی
7. مفتخر به عنوان خادم القرآن در سال ۱۳۸۰ پس از انتشار ترجمه قرآن حکیم، از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در هشتمین دوره
8. انتشار بیش از ۱۴ مجموعه شعر و ۱۰ کتاب ترجمه یا نقد ترجمه در زمینه های ادبیات، علوم، علوم قرآنی و حدیث از این نویسنده
9. ترجمه گزیده سروده های او به زبان های مختلف
10. منتخب به عنوان شاعر مبارز و زن نخبه و دانشمند مسلمان در سال ۲۰۰۶ همزمان با برپائی جشن روز جهانی زن‌، از سوی سازمان نویسندگان آفریقا و آسیا (Afro - Asian Writers' Organization)

وفات

طاهره صفارزاده پس از یک دوره بیماری، در چهارم آبان سال ۱۳۸۷ در سن ۷۲ سالگی درگذشت. در امامزاده صالح تهران به خاک سپرده شد.