آیه ۱۸۴ سوره اعراف: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۱۸۴ سوره اعراف''' صد و هشتاد و چهارمین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۱۸۴ سوره اعراف''' صد و هشتاد و چهارمین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. در این آیه به [[تهمت|تهمتها]] و نسبتهای بدی که [[کافران]] و [[مشرکان]] [[مکه]] به [[پیامبر اسلام]] میزدند، اشاره شده است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: در آیه موردبحث، به نسبت جنون و دیوانگی که مشرکان به پیامبر اسلام روا میداشتند، اشاره و چنین آمده است: «آیا آنها فکر نکردند که همنشینشان [پیامبر] هیچگونه آثاری از جنون ندارد. [پس چگونه چنین نسبت ناروایی به او میدهند؟] او فقط بیم دهنده آشکاری است [که مردم را متوجه مسئولیتهایشان میسازد.]» به گزارش مکارم، این آیه به این نکته اشاره دارد که پیامبر اسلام در میان مردم مکه شخص ناشناختهای نبود و به تعبیر [[قرآن]] صاحب و همنشین آنان بود. بیش از چهل سال در میانشان زندگی کرده و او را از عقلای بزرگ جامعه میدانستند. لذا این نسبت ناروا دادن بسیار عجیب بود و قرآن در پی دور کردن این نسبت از پیامبر است.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۳۶-۳۷|ج=۷}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۲۰:۲۸
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اعراف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۰۶ | ||||
| شماره آیه | ۱۸۴ | ||||
| شماره جزء | ۹ | ||||
| شماره حزب | ۳۵ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۸۴ سوره اعراف صد و هشتاد و چهارمین آیه از هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در این آیه به تهمتها و نسبتهای بدی که کافران و مشرکان مکه به پیامبر اسلام میزدند، اشاره شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
أَوَلَمْ يَتَفَكَّرُوا ۗ مَا بِصَاحِبِهِمْ مِنْ جِنَّةٍ ۚ إِنْ هُوَ إِلَّا نَذِيرٌ مُبِينٌ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«آیا نمیاندیشند که همنشین آنان دیوانه نیست و او فقط و فقط بیم دهندهای آشکار است؟!»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«آیا نیندیشیدهاند که همسخن آنان جنونی ندارد، و جز هشداردهندهای آشکار نیست»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: در آیه موردبحث، به نسبت جنون و دیوانگی که مشرکان به پیامبر اسلام روا میداشتند، اشاره و چنین آمده است: «آیا آنها فکر نکردند که همنشینشان [پیامبر] هیچگونه آثاری از جنون ندارد. [پس چگونه چنین نسبت ناروایی به او میدهند؟] او فقط بیم دهنده آشکاری است [که مردم را متوجه مسئولیتهایشان میسازد.]» به گزارش مکارم، این آیه به این نکته اشاره دارد که پیامبر اسلام در میان مردم مکه شخص ناشناختهای نبود و به تعبیر قرآن صاحب و همنشین آنان بود. بیش از چهل سال در میانشان زندگی کرده و او را از عقلای بزرگ جامعه میدانستند. لذا این نسبت ناروا دادن بسیار عجیب بود و قرآن در پی دور کردن این نسبت از پیامبر است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اعراف، هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و نهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره ص و پیش از سوره جن نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره اعراف، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. این سوره، بزرگترین سوره مکی است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۵: ۴۱۹.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۸: ۴۴۴.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۷۴.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۷۴.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۷: ۳۶-۳۷.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اعراف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۵۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
