|
مسابقه دانشدخت |
| اسلامیکال از تاریخ ۱۵ دی تا ۲۰ بهمن، میزبان یک همایه با موضوع زنان است. شما میتوانید در مسابقه مقالهنویسی دانشدخت، شرکت کنید و با نگارش مقاله، از جوایز آن بهرهمند باشید. اگر به موضوعات مربوط با زنان علاقهمندید، این فرصت را از دست ندهید. فهرستی از مقالات پیشنهادی جهت ایجاد یا ویرایش در اینجا وجود دارد. |
آیه ۱۸۴ سوره اعراف: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۱۸۴ سوره اعراف''' صد و هشتاد و چهارمین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۱۸۴ سوره اعراف''' صد و هشتاد و چهارمین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. در این آیه به [[تهمت|تهمتها]] و نسبتهای بدی که [[کافران]] و [[مشرکان]] [[مکه]] به [[پیامبر اسلام]] میزدند، اشاره شده است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: در آیه موردبحث، به نسبت جنون و دیوانگی که مشرکان به پیامبر اسلام روا میداشتند، اشاره و چنین آمده است: «آیا آنها فکر نکردند که همنشینشان [پیامبر] هیچگونه آثاری از جنون ندارد. [پس چگونه چنین نسبت ناروایی به او میدهند؟] او فقط بیم دهنده آشکاری است [که مردم را متوجه مسئولیتهایشان میسازد.]» به گزارش مکارم، این آیه به این نکته اشاره دارد که پیامبر اسلام در میان مردم مکه شخص ناشناختهای نبود و به تعبیر [[قرآن]] صاحب و همنشین آنان بود. بیش از چهل سال در میانشان زندگی کرده و او را از عقلای بزرگ جامعه میدانستند. لذا این نسبت ناروا دادن بسیار عجیب بود و قرآن در پی دور کردن این نسبت از پیامبر است.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۳۶-۳۷|ج=۷}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۲۰:۲۸
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اعراف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۰۶ | ||||
| شماره آیه | ۱۸۴ | ||||
| شماره جزء | ۹ | ||||
| شماره حزب | ۳۵ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۸۴ سوره اعراف صد و هشتاد و چهارمین آیه از هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در این آیه به تهمتها و نسبتهای بدی که کافران و مشرکان مکه به پیامبر اسلام میزدند، اشاره شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
أَوَلَمْ يَتَفَكَّرُوا ۗ مَا بِصَاحِبِهِمْ مِنْ جِنَّةٍ ۚ إِنْ هُوَ إِلَّا نَذِيرٌ مُبِينٌ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«آیا نمیاندیشند که همنشین آنان دیوانه نیست و او فقط و فقط بیم دهندهای آشکار است؟!»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«آیا نیندیشیدهاند که همسخن آنان جنونی ندارد، و جز هشداردهندهای آشکار نیست»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: در آیه موردبحث، به نسبت جنون و دیوانگی که مشرکان به پیامبر اسلام روا میداشتند، اشاره و چنین آمده است: «آیا آنها فکر نکردند که همنشینشان [پیامبر] هیچگونه آثاری از جنون ندارد. [پس چگونه چنین نسبت ناروایی به او میدهند؟] او فقط بیم دهنده آشکاری است [که مردم را متوجه مسئولیتهایشان میسازد.]» به گزارش مکارم، این آیه به این نکته اشاره دارد که پیامبر اسلام در میان مردم مکه شخص ناشناختهای نبود و به تعبیر قرآن صاحب و همنشین آنان بود. بیش از چهل سال در میانشان زندگی کرده و او را از عقلای بزرگ جامعه میدانستند. لذا این نسبت ناروا دادن بسیار عجیب بود و قرآن در پی دور کردن این نسبت از پیامبر است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اعراف، هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و نهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره ص و پیش از سوره جن نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره اعراف، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. این سوره، بزرگترین سوره مکی است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۵: ۴۱۹.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۸: ۴۴۴.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۷۴.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۷۴.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۷: ۳۶-۳۷.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اعراف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۵۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
