|
مسابقه دانشدخت |
| اسلامیکال از تاریخ ۱۵ دی تا ۲۰ بهمن، میزبان یک همایه با موضوع زنان است. شما میتوانید در مسابقه مقالهنویسی دانشدخت، شرکت کنید و با نگارش مقاله، از جوایز آن بهرهمند باشید. اگر به موضوعات مربوط با زنان علاقهمندید، این فرصت را از دست ندهید. فهرستی از مقالات پیشنهادی جهت ایجاد یا ویرایش در اینجا وجود دارد. |
آیه ۱ سوره اعراف: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۱ سوره اعراف''' یکمین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۱ سوره اعراف''' یکمین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. آغاز سوره با [[حروف مقطعه]] «المص» است که ممکن است از رموز و اشارههایی به نامهای [[خداوند]] باشد. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[سوره اعراف]] مانند سورههای [[سوره بقره|بقره]] و [[سوره آلعمران|آلعمران]] با چهار از حروف مقطعه شروع میشود. «الف لام میم صاد» به گزارش مکارم، ممکن است این حروف در ابتدای سوره برای جلب توجه شنوندگان و دعوت آنها به سکوت و گوش دادن به آیات [[قرآن]] باشد. چراکه غالب سورههایی که با حروف مقطعه آغاز میشوند، از [[سورههای مکی]] آن هستند که در آن زمان [[مسلمانان]] در اقلیت بوده و دشمنان با ایجاد سر و صدا مانع از شنیدن سخنان [[پیامبر اسلام]] میشدند. در [[تفسیر قرآن|تفسیر]] دیگری درباره منظور از این حروف از طریق [[روایات]] [[اهل بیت]] آمده است که این حروف رمز و اشارهای به نامهای خداوند میباشند. در اینجا «المص» نیز اشاره دارد به عبارت «انا [[الله]] [[مقتدر|المقتدر]] [[صادق|الصادق]]» (من خداوند توانای راستگو هستم.) به باور مکارم، این دو تفسیر با هم منافاتی ندارد و ممکن است هر دو معنا در آن مدنظر باشد که از بطون قرآن به حساب میآید.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۷۷-۷۸|ج=۶}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۴ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۴۵
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اعراف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۰۶ | ||||
| شماره آیه | ۱ | ||||
| شماره جزء | ۸ | ||||
| شماره حزب | ۳۱ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱ سوره اعراف یکمین آیه از هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. آغاز سوره با حروف مقطعه «المص» است که ممکن است از رموز و اشارههایی به نامهای خداوند باشد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ المص
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«به نام خداوند بخشنده مهربان، الف لام، میم، صاد»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«به نام خداوند بخشنده مهربان، الف لام میم صاد»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: سوره اعراف مانند سورههای بقره و آلعمران با چهار از حروف مقطعه شروع میشود. «الف لام میم صاد» به گزارش مکارم، ممکن است این حروف در ابتدای سوره برای جلب توجه شنوندگان و دعوت آنها به سکوت و گوش دادن به آیات قرآن باشد. چراکه غالب سورههایی که با حروف مقطعه آغاز میشوند، از سورههای مکی آن هستند که در آن زمان مسلمانان در اقلیت بوده و دشمنان با ایجاد سر و صدا مانع از شنیدن سخنان پیامبر اسلام میشدند. در تفسیر دیگری درباره منظور از این حروف از طریق روایات اهل بیت آمده است که این حروف رمز و اشارهای به نامهای خداوند میباشند. در اینجا «المص» نیز اشاره دارد به عبارت «انا الله المقتدر الصادق» (من خداوند توانای راستگو هستم.) به باور مکارم، این دو تفسیر با هم منافاتی ندارد و ممکن است هر دو معنا در آن مدنظر باشد که از بطون قرآن به حساب میآید.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اعراف، هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و نهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره ص و پیش از سوره جن نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره اعراف، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. این سوره، بزرگترین سوره مکی است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۴: ۱۹۴.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۸: ۲.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۵۱.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۵۱.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۶: ۷۷-۷۸.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اعراف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۵۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
