|
مسابقه دانشدخت |
| اسلامیکال از تاریخ ۱۵ دی تا ۲۰ بهمن، میزبان یک همایه با موضوع زنان است. شما میتوانید در مسابقه مقالهنویسی دانشدخت، شرکت کنید و با نگارش مقاله، از جوایز آن بهرهمند باشید. اگر به موضوعات مربوط با زنان علاقهمندید، این فرصت را از دست ندهید. فهرستی از مقالات پیشنهادی جهت ایجاد یا ویرایش در اینجا وجود دارد. |
آیه ۲۰ سوره اعراف: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۲۰ سوره اعراف''' بیستمین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۲۰ سوره اعراف''' بیستمین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. در آیه به [[وسوسه]] کردن [[شیطان]] اشاره شده که به سراغ [[آدم]] و [[حوا]] رفت تا آنها را برای نزدیک شدن به آن [[درخت ممنوعه]] فریب دهد و به این ترتیب [[انتقام]] خود را از آنها بگیرد. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: پس از طرد [[شیطان]] از درگاه الهی و ساکن شدن [[آدم و حوا]] در [[بهشت]]، او که قصد انتقام از آنها را داشت، به نزد آن دو رفت و آنها را چنین وسوسه کرد: «به وسوسه کردن آنان مشغول شد تا لباسهای [[اطاعت]] و بندگی [[خدا]] را از تن آنان بیرون کند و [[عورت]] آنها که پنهان بود آشکار سازد. او گفت: خداوند شما را از این درخت نهی نکرده جز اینکه اگر از آن بخورید یا [[فرشته]] خواهید شد یا عمر جاویدان پیدا میکنید.»<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۱۱۵-۱۱۶|ج=۶}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۴ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۵۴
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اعراف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۰۶ | ||||
| شماره آیه | ۲۰ | ||||
| شماره جزء | ۸ | ||||
| شماره حزب | ۳۱ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲۰ سوره اعراف بیستمین آیه از هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در آیه به وسوسه کردن شیطان اشاره شده که به سراغ آدم و حوا رفت تا آنها را برای نزدیک شدن به آن درخت ممنوعه فریب دهد و به این ترتیب انتقام خود را از آنها بگیرد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
فَوَسْوَسَ لَهُمَا الشَّيْطَانُ لِيُبْدِيَ لَهُمَا مَا وُورِيَ عَنْهُمَا مِنْ سَوْآتِهِمَا وَقَالَ مَا نَهَاكُمَا رَبُّكُمَا عَنْ هَٰذِهِ الشَّجَرَةِ إِلَّا أَنْ تَكُونَا مَلَكَيْنِ أَوْ تَكُونَا مِنَ الْخَالِدِينَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«پس شیطان آنان را وسوسه کرد، تا آنچه را که از عورتهایشان برایشان پوشیده مانده بود، برای آنان آشکار سازد، و گفت: پروردگارتان شما را از این درخت باز نداشته است مگر به خاطر اینکه (مبادا) دو فرشته شوید و یا از جاویدانان گردید»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«آنگاه شیطان آنان را وسوسه کرد تا سرانجام عورتشان را که از دید آنان پوشیده بود، آشکار کند، و گفت پروردگارتان شما را از این درخت نهی نکرد مگر از آن روی که [با خوردن از میوه آن] دو فرشته شوید یا از جاودانگان گردید»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: پس از طرد شیطان از درگاه الهی و ساکن شدن آدم و حوا در بهشت، او که قصد انتقام از آنها را داشت، به نزد آن دو رفت و آنها را چنین وسوسه کرد: «به وسوسه کردن آنان مشغول شد تا لباسهای اطاعت و بندگی خدا را از تن آنان بیرون کند و عورت آنها که پنهان بود آشکار سازد. او گفت: خداوند شما را از این درخت نهی نکرده جز اینکه اگر از آن بخورید یا فرشته خواهید شد یا عمر جاویدان پیدا میکنید.»[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اعراف، هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و نهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره ص و پیش از سوره جن نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره اعراف، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. این سوره، بزرگترین سوره مکی است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۴: ۲۱۷.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۸: ۱۹.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۵۲.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۵۲.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۶: ۱۱۵-۱۱۶.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اعراف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۵۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
