|
مسابقه دانشدخت |
| اسلامیکال از تاریخ ۱۵ دی تا ۲۰ بهمن، میزبان یک همایه با موضوع زنان است. شما میتوانید در مسابقه مقالهنویسی دانشدخت، شرکت کنید و با نگارش مقاله، از جوایز آن بهرهمند باشید. اگر به موضوعات مربوط با زنان علاقهمندید، این فرصت را از دست ندهید. فهرستی از مقالات پیشنهادی جهت ایجاد یا ویرایش در اینجا وجود دارد. |
آیه ۴۲ سوره اعراف: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۴۲ سوره اعراف''' چهل و دومین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۴۲ سوره اعراف''' چهل و دومین [[آیه]] از هفتمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. آیه اشاره دارد به جایگاه [[مؤمنان]] نیکوکار در [[آخرت]] که جاودانه در باغهای [[بهشت|بهشتی]] آن ساکن خواهند بود. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در آیه جایگاه مؤمنان نیکوکار را چنین توصیف و ترسیم کرده است: «کسانی که [[ایمان]] آورند و [[عمل صالح]] انجام دهند، ما هيچکس را جز به اندازه تواناییش [[تکلیف]] نمیکنیم آنها اهل بهشتند و جاودانه در آن خواهند ماند.» به گزارش مکارم، در این آیه، تنها راه نجات و [[سعادت و شقاوت|سعادت]] انسانها ایمان و عمل صالح معرفی شده و در این زمینه نیز [[خداوند]] از هر کس به اندازه توانایی و تحملش تکلیف خواسته است.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۱۷۳-۱۷۴|ج=۶}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۳۳
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | اعراف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۰۶ | ||||
| شماره آیه | ۴۲ | ||||
| شماره جزء | ۸ | ||||
| شماره حزب | ۳۱ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۴۲ سوره اعراف چهل و دومین آیه از هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. آیه اشاره دارد به جایگاه مؤمنان نیکوکار در آخرت که جاودانه در باغهای بهشتی آن ساکن خواهند بود.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ ۖ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و کسانیکه ایمان آورده و کارهای شایسته انجام دادهاند ـ هیچکس را مکلف نمیسازیم مگر به اندازه توانش ـ ایشان اهل بهشتاند و ایشان برای همیشه در آن میمانند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و کسانی که ایمان آوردهاند و کارهای شایسته کردهاند، اینان بهشتیاند و در آن جاودانه خواهند ماند، و ما بر هیچ کس جز به اندازه توانش تکلیف نمیکنیم»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در آیه جایگاه مؤمنان نیکوکار را چنین توصیف و ترسیم کرده است: «کسانی که ایمان آورند و عمل صالح انجام دهند، ما هيچکس را جز به اندازه تواناییش تکلیف نمیکنیم آنها اهل بهشتند و جاودانه در آن خواهند ماند.» به گزارش مکارم، در این آیه، تنها راه نجات و سعادت انسانها ایمان و عمل صالح معرفی شده و در این زمینه نیز خداوند از هر کس به اندازه توانایی و تحملش تکلیف خواسته است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره اعراف، هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و نهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره ص و پیش از سوره جن نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره اعراف، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. این سوره، بزرگترین سوره مکی است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۴: ۲۴۱.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۸: ۱۳۶.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۵۵.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۵۵.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۶: ۱۷۳-۱۷۴.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره اعراف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۵۷.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
