آیه ۲۷ سوره سجده: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
مصورسازی رباتیک |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه | ||
| تصویر = Topkapi_EH4_0538.png | |||
| توضیح تصویر = متن آیه ۲۷ سوره سجده در [[مصحف توپقاپی]] متعلق به قرن ۱-۲ قمری | |||
| متن جایگزین = قرآنی قدیمی به خط کوفی | |||
}} | |||
'''آیه ۲۷ سوره سجده''' بیست و هفتمین [[آیه]] از سی و دومین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. در این آیه به آب به عنوان [[نعمت]] مهم و گرانقدر الهی اشاره شده است. | '''آیه ۲۷ سوره سجده''' بیست و هفتمین [[آیه]] از سی و دومین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. در این آیه به آب به عنوان [[نعمت]] مهم و گرانقدر الهی اشاره شده است. | ||
| خط ۳۹: | خط ۴۳: | ||
{{ناوبری آیات}} | {{ناوبری آیات}} | ||
{{قرآن}} | {{قرآن}} | ||
{{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=خیر|نیازمند تصویر= | {{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=خیر|نیازمند تصویر=خیر|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامهها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}} | ||
[[رده:آیههای مکی قرآن]] | [[رده:آیههای مکی قرآن]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۵:۲۵
 متن آیه ۲۷ سوره سجده در مصحف توپقاپی متعلق به قرن ۱-۲ قمری | |||||
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | سجده | ||||
| تعداد آیات سوره | ۳۰ | ||||
| شماره آیه | ۲۷ | ||||
| شماره جزء | ۲۱ | ||||
| شماره حزب | ۸۳ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲۷ سوره سجده بیست و هفتمین آیه از سی و دومین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در این آیه به آب به عنوان نعمت مهم و گرانقدر الهی اشاره شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّا نَسُوقُ الْمَاءَ إِلَى الْأَرْضِ الْجُرُزِ فَنُخْرِجُ بِهِ زَرْعًا تَأْكُلُ مِنْهُ أَنْعَامُهُمْ وَأَنْفُسُهُمْ ۖ أَفَلَا يُبْصِرُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«آیا ندیدهاند که ما آب را بهسوی زمین خشک و بیگیاه گسیل میداریم و به وسیلة آن کشتزارها را میرویانیم که هم چهارپایانشان و هم خودشان از آن میخورند؟! آیا نمیبینند؟!»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«آیا نیندیشیدهاند که ما آب [ابرهای بارانی] را به سوی سرزمین سترون میرانیم و بدان کشتزاری برمیآوریم که چارپایانشان و خودشان از آن میخورند، آیا [به چشم بصیرت] نمینگرند؟»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث، به نعمت بزرگ و حیاتی آب و چرخه آن در زندگی دنیا و استفادههای بشر و موجودات عالم از آن اشاره دارد. براساس متن آیه، خداوند آب را به سرزمینهای خشک و بی آب و علف میراند و به وسیله آن کشتزارها و زمینهای زراعی را با گیاهان که ماده غذایی حیوانات و انسانهاست؛ خرم و آباد میگرداند. در آخر آیه نیز به این مطلب تأکید میشود که چرا مردم به این نعمت الهی با چشم بصیرت و دقت نمینگرند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره سجده، سی و دومین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هفتاد و پنجمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره مومنون و پیش از سوره طور نازل شد. از مجموع آیات این سوره، پنج آیه (آیات ۱۶ تا ۲۰) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره سجده، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. این سوره یک آیه سجده واجب دارد.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۵: ۱۵۱.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۶: ۳۹۱.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۴۱۷.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۴۱۷.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۷: ۱۷۴-۱۷۶.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره سجده»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۱۹.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
