آیه ۱۰۰ سوره یونس
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | یونس | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۰۹ | ||||
| شماره آیه | ۱۰۰ | ||||
| شماره جزء | ۱۱ | ||||
| شماره حزب | ۴۴ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۰۰ سوره یونس صدمین آیه از دهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در این آیه بر لطف و محبت خداوند در مسئله ایمان اختیاری نسبت به مردم اشاره دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ أَنْ تُؤْمِنَ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ ۚ وَيَجْعَلُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يَعْقِلُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و هيچ كس نميتواند ايمان بياورد مگر آنكه خدا اجازه دهد، و بر آنان كه نميفهمند پليدي قرار ميدهد»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و حال آنکه هیچ کسی را نرسد که جز به اذن [و توفیق] الهی ایمان آورد، و پلیدی را بر کسانی که تعقل نمیکنند، مقرر میدارد»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه به این نکته تأکید دارد که در ایمان آوردن اختیاری مردم، باز هم این لطف و عنایت خداست که میتوانند ایمان بیاورند وگرنه اگر توفیق او نباشد، کسی نمیتواند ایمان بیاورد. برطبق متن آیه چنین آمده است: «هیچکس نمیتواند ایمان بیاورد جز به فرمان خدا (و توفیق و یاری و هدایت او) و پلیدی (و ناپاکی کفر و گناه) را بر آنها قرار میدهد که تعقل نمیکنند.»[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره یونس، دهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و یکمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره اسراء و پیش از سوره هود نازل شد. از مجموع آیات این سوره، چهار آیه (آیات ۴۰ و ۹۴ تا ۹۶) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره یونس، پنج تا هشت آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۷: ۳۰۴.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۰: ۱۷۸.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۲۰.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۲۰.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۸: ۳۹۰.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره یونس»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۸۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
