آیه ۲ سوره یونس: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۲ سوره یونس''' دومین [[آیه]] از دهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۲ سوره یونس''' دومین [[آیه]] از دهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. این آیه به ایرادهای [[مشرکان]] نسبت به [[پیامبر اسلام]] درباره جنبه بشر بودن او پرداخته شده است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در این آیه، به یکی از ایرادهای مکرر مشرکان نسبت به [[پیامبران]] و آنچه بر آنان [[وحی]] و نازل میشود، اشاره دارد و چنین میگوید: «آیا این برای مردم موجب شگفتی است که به یکی از آنها وحی فرستادیم که مردم را [[انذار]] کن و به کسانی که [[ایمان]] آوردهاند [[بشارت]] ده که برای آنها پاداشهای مسلم نزد [[پروردگار|پروردگارشان]] (و سابقه نیک) است. (اما) [[کافران]] گفتند این [[ساحر]] آشکاری است.» به گفته مکارم، در آیه به دو محتوای مهم دعوت پیامبران تأکید شده است: «انذار [[مشرکان]] و کافران بد کار و بشارت برای [[مؤمنان]] نیکوکار.»<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۲۱۵-۲۱۷|ج=۹}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۲۱:۱۴
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | یونس | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۰۹ | ||||
| شماره آیه | ۲ | ||||
| شماره جزء | ۱۱ | ||||
| شماره حزب | ۴۲ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲ سوره یونس دومین آیه از دهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. این آیه به ایرادهای مشرکان نسبت به پیامبر اسلام درباره جنبه بشر بودن او پرداخته شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
أَكَانَ لِلنَّاسِ عَجَبًا أَنْ أَوْحَيْنَا إِلَىٰ رَجُلٍ مِنْهُمْ أَنْ أَنْذِرِ النَّاسَ وَبَشِّرِ الَّذِينَ آمَنُوا أَنَّ لَهُمْ قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۗ قَالَ الْكَافِرُونَ إِنَّ هَٰذَا لَسَاحِرٌ مُبِينٌ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«آيا براي مردم شگفتيآور است كه به مردي از خودشان وحي نموديم كه مردمان را بترسان، و مؤمنان را مژده بده كه آنان نزد پروردگارشان پيشینة راستين دارند؟ كافران گفتند: بيگمان اين جادوگر آشكاري است»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«آیا برای مردمان شگفتآور است که به مردی از ایشان وحی فرستادیم که مردم را هشدار ده و مؤمنان را بشارت ده که نزد پروردگارشان مقام و منزلتی راستین دارند، و کافران گفتند این جادوگری آشکار است»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه، به یکی از ایرادهای مکرر مشرکان نسبت به پیامبران و آنچه بر آنان وحی و نازل میشود، اشاره دارد و چنین میگوید: «آیا این برای مردم موجب شگفتی است که به یکی از آنها وحی فرستادیم که مردم را انذار کن و به کسانی که ایمان آوردهاند بشارت ده که برای آنها پاداشهای مسلم نزد پروردگارشان (و سابقه نیک) است. (اما) کافران گفتند این ساحر آشکاری است.» به گفته مکارم، در آیه به دو محتوای مهم دعوت پیامبران تأکید شده است: «انذار مشرکان و کافران بد کار و بشارت برای مؤمنان نیکوکار.»[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره یونس، دهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و یکمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره اسراء و پیش از سوره هود نازل شد. از مجموع آیات این سوره، چهار آیه (آیات ۴۰ و ۹۴ تا ۹۶) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره یونس، پنج تا هشت آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۷: ۱۸۵.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۰: ۲.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۰۸.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۰۸.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۹: ۲۱۵-۲۱۷.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره یونس»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۸۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
