آیه ۳۲ سوره توبه: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۳۲ سوره توبه''' سی و دومین [[آیه]] از نهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مدنی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۳۲ سوره توبه''' سی و دومین [[آیه]] از نهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مدنی]] آن بهشمار میآید. این آیه به تلاشهای بینتیجه و بیهوده [[یهودیان]] و [[مسیحیان]] و [[مشرکان]] در برابر [[دین]] [[حق]] اشاره دارد. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث در قالب تشبیه زیبایی تلاشهای بیهوده اهل کتاب و مشرکان در مبارزه با گسترش دین خدا را اینگونه بیان کرده است: «اینها میخواهند [[نور خدا]] را با دهان خود خاموش کنند ولی [[خداوند]] [[اراده]] کرده است که این نور الهی را هم چنان گستردهتر و کاملتر سازد تا همه جهان را فرا گیرد و تمام جهانیان از پرتو آن بهره گیرند؛ هر چند [[کافران]] را خوشایند نباشد.»به گزارش مکارم، مسئله خاموش کردن نور خدا در دو مورد از [[قرآن]] آمده است. یکی همین آیه و دیگری [[آیه ۸ سوره صف]] با مختصر تفاوتی در تعبیر و در هر دو مورد به عنوان [[انتقاد]] از تلاشهای دشمنان [[اسلام]] ذکر شده است.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۳۶۸-۳۶۹|ج=۷}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۲۰:۱۱
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | توبه | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۲۹ | ||||
| شماره آیه | ۳۲ | ||||
| شماره جزء | ۱۰ | ||||
| شماره حزب | ۳۸ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۳۲ سوره توبه سی و دومین آیه از نهمین سوره قرآن است و از آیات مدنی آن بهشمار میآید. این آیه به تلاشهای بینتیجه و بیهوده یهودیان و مسیحیان و مشرکان در برابر دین حق اشاره دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
يُرِيدُونَ أَنْ يُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَيَأْبَى اللَّهُ إِلَّا أَنْ يُتِمَّ نُورَهُ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«میخواهند با سخنان خویش نور خدا را خاموش گردانند، و خداوند نمیپذیرد مگر اینکه نورش را کامل کند، اگر چه کافران نپسندند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«میخواهند نور الهی را با سخنان خویش خاموش کنند و خداوند جز این نمیخواهد که نور خویش را کمال بخشد، ولو کافران ناخوش داشته باشند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث در قالب تشبیه زیبایی تلاشهای بیهوده اهل کتاب و مشرکان در مبارزه با گسترش دین خدا را اینگونه بیان کرده است: «اینها میخواهند نور خدا را با دهان خود خاموش کنند ولی خداوند اراده کرده است که این نور الهی را هم چنان گستردهتر و کاملتر سازد تا همه جهان را فرا گیرد و تمام جهانیان از پرتو آن بهره گیرند؛ هر چند کافران را خوشایند نباشد.»به گزارش مکارم، مسئله خاموش کردن نور خدا در دو مورد از قرآن آمده است. یکی همین آیه و دیگری آیه ۸ سوره صف با مختصر تفاوتی در تعبیر و در هر دو مورد به عنوان انتقاد از تلاشهای دشمنان اسلام ذکر شده است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره توبه، نهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، صد و سیزدهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره مائده و پیش از سوره نصر نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه آخر سوره را مکی، و الباقی را مدنی دانستهاند. در سوره توبه، هشت تا یازده آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۶: ۳۱.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۹: ۳۱۳.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۹۲.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۹۲.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۷: ۳۶۸-۳۶۹.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره توبه»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۸۴۰.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
