آیه ۴ سوره سجده: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۴ سوره سجده''' چهارمین [[آیه]] از سی و دومین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۴ سوره سجده''' چهارمین [[آیه]] از سی و دومین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. موضوع این آیه [[توحید]] و نفی [[شرک]] است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث به توحید و نفی شرک پرداخته و خالق همه آسمانها و زمین را [[خداوند]] معرفی میکند که اینها را در شش روز خلق کرده است. سپس آیه به مسئله [[حاکمیت]] خداوند بر عالم هستی اشاره دارد. به گفته مکارم، منظور از شش روز، شش دوران است.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۱۱۱-۱۱۴|ج=۱۷}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۳ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۵:۳۲
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | سجده | ||||
| تعداد آیات سوره | ۳۰ | ||||
| شماره آیه | ۴ | ||||
| شماره جزء | ۲۱ | ||||
| شماره حزب | ۸۳ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۴ سوره سجده چهارمین آیه از سی و دومین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. موضوع این آیه توحید و نفی شرک است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَىٰ عَلَى الْعَرْشِ ۖ مَا لَكُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا شَفِيعٍ ۚ أَفَلَا تَتَذَكَّرُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«خداوند ذاتی است که آسمانها و زمین و آنچه را که درمیان آن دو است در شش روز آفرید، سپس بر عرش بلبند و مرتفع گردید، جز او هیچ دوست و شفاعت کنندهای ندارید، آیا پند نمیپذیرید؟»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«خداوند کسی است که آسمان و زمین و مابین آنها را در شش روز آفرید، سپس بر عرش استیلاء یافت، شما را جز او سرور و شفیعی نیست، آیا پند نمیگیرید»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث به توحید و نفی شرک پرداخته و خالق همه آسمانها و زمین را خداوند معرفی میکند که اینها را در شش روز خلق کرده است. سپس آیه به مسئله حاکمیت خداوند بر عالم هستی اشاره دارد. به گفته مکارم، منظور از شش روز، شش دوران است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره سجده، سی و دومین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هفتاد و پنجمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره مومنون و پیش از سوره طور نازل شد. از مجموع آیات این سوره، پنج آیه (آیات ۱۶ تا ۲۰) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره سجده، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند. این سوره یک آیه سجده واجب دارد.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۵: ۱۳۶.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۶: ۳۶۱.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۴۱۵.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۴۱۵.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۷: ۱۱۱-۱۱۴.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره سجده»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۱۹.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
