بدون تصویر

آیه ۶ سوره سجده

از اسلامیکال
نسخهٔ تاریخ ‏۲۳ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۵:۴۸ توسط Roshana (بحث | مشارکت‌ها)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
آیه ۶ سوره سجده
مشخصات قرآنی
نام سورهسجده
تعداد آیات سوره۳۰
شماره آیه۶
شماره جزء۲۱
شماره حزب۸۳
اطلاعات دیگر
{{{page}}}
{{{page}}}
آیه قبل
آیه بعد
{{{page}}}
{{{page}}}

آیه ۶ سوره سجده ششمین آیه از سی و دومین سوره قرآن است و از آیات مکی آن به‌شمار می‌آید. در این آیه خداوند با سه صفت عالم الغیب و الشهادة، عزیز و رحیم توصیف شده است.

متن

متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کرده‌اند:[۱][۲]

 ذَٰلِكَ عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ آیهٔ ۶ از سورهٔ ۳۲ 

ترجمه

محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]

«او خداوندی است آگاه از پنهان و آشکار (و) چیره و مهربان است»

بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]

«اوست که دانای نهان و آشکارا [و] پیروزمند مهربان است‌»

محتوا

مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش می‌کند: قرآن در ادامه آیات قبلی که بحث توحید را در چهار مرحله (خالقیت، حاکمیت، ولایت و ربوبیت) عنوان کرد، در این آیه خداوند را با سه صفت دانای به آشکار و پنهان، شکست‌ناپذیر و مهربان وصف نموده است.[۵]

شأن نزول و ترتیب

به گزارش فرهنگ‌نامه علوم قرآن، سوره سجده، سی و دومین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هفتاد و پنجمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانسته‌اند که پس از سوره مومنون و پیش از سوره طور نازل شد. از مجموع آیات این سوره، پنج آیه (آیات ۱۶ تا ۲۰) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانسته‌اند. در سوره سجده، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کرده‌اند. این سوره یک آیه سجده واجب دارد.[۶]

پانویس

ارجاعات

منابع

  • خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
  • دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگ‌نامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
  • رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
  • گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
  • طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
  • مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.