سورهٔ قرآنیس
|
|---|
| دستهبندی | مکی |
|---|
| نامهای دیگر | قلب قرآن، حبیب نجار، معمّه، دافعه، قاضیه، العظیمه عندالله |
|---|
|
| شمارهٔ نزول | ۴۱ |
|---|
| جزء | ۲۲ و ۲۳ |
|---|
| حزب | ۴۴ |
|---|
| شمار آیهها | ۸۳ |
|---|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
«سوره یس» معروف به قلب قران و سی و ششمین سوره قرآن است و دارای ۸۳ آیه میباشد. بزرگان نقل کردهاند که این سوره به بیان اصول دین (توحید، نبوت و معاد) پرداخته است.[۱]
نامگذاری
این سوره با حروف مُقَطَّعه یاء و سین آغاز میشود؛ لذا این سوره را یاسین مینامند. همچنین این سوره را سوره «حبیب نجار» نیز نامیدهاند؛ چراکه داستان حبیب نجار در آیات ۱۳ تا ۳۰ آمده است.[۲] نامهای دیگر این سوره «قاضیه» به علت برآورده کردن حاجات، «العظیمه عندالله».[۳] «مُعَمَّه» و «المُدافعة القاضیة» است؛ زیرا خیر دنیا و آخرت را برای تلاوت کنندگان این سوره به ارمغان میآورد و بدیها و زشتیها را از آنها دفع میکند و هر حاجتی را برایش برآورده میسازد. و همچنین از ششمین امام شیعیان، جعفر صادق نقل شده است که سوره یس به عنوان «ریحانة القرآن» است.[۴]
شأن نزول
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره یس، سی و ششمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، چهل و یکمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره جن و پیش از سوره فرقان نازل شد. از مجموع آیات این سوره، یک آیه (آیه ۴۵) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره یس، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۵]
پانویس
ارجاعات
منابع
|
|---|
|
|
|---|
| دارای نام | |
|---|
| سجدهدار | |
|---|
| دارای شأن نزول | |
|---|
| مفاهیم وابسته | |
|---|
|
|
|
|
|
|
|---|
نامهای قرآن | |
|---|
صفات قرآن |
- «مجید»: بزرگ
- «عزیز»: غالب و منیع
- «کریم»: بزرگوار
- «عظیم»: بزرگ
- «مبین»: آشکار و روشنگر
- «حکیم»: محکم و پر از حکمت
- «عربی»: نازل شده به زبان عربی
- «مبارک»: سودمند و نافع
|
|---|
|
|
|
|
|
|
