آیه ۳۷ سوره توبه: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۳۷ سوره توبه''' سی و هفتمین [[آیه]] از نهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مدنی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۳۷ سوره توبه''' سی و هفتمین [[آیه]] از نهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مدنی]] آن بهشمار میآید. در این آیه به یک سنت غلط زمان [[جاهلیت]] به نام [[نسیء]] اشاره شده است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در این آیه سنت «نسیء» که در زمان جاهلیت رواج داشته، ناروا و غلط دانسته و آن را افزایش در [[کفر]] خوانده است. براساس متن آیه سنت «نسیء» این بود که [[اعراب]] جاهلی در ماههای حرام تغییر و جابجایی داشتند. به این شکل که در سالی، [[ماه حرام|ماه حرامی]] را [[حلال]] میشمردند و در سالی دیگر آن ماه را [[حرام]] اعلام میکردند و به این وسیله به دلخواه خودشان آغاز و پایان جنگها و پیکارها را تغییر میدادند. در ادامه آیه علت این کار را زینت داده شدن اعمال زشت در نظرشان بیان شده است.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۴۰۷-۴۰۸|ج=۷}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۲۰:۵۸
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | توبه | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۲۹ | ||||
| شماره آیه | ۳۷ | ||||
| شماره جزء | ۱۰ | ||||
| شماره حزب | ۳۹ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۳۷ سوره توبه سی و هفتمین آیه از نهمین سوره قرآن است و از آیات مدنی آن بهشمار میآید. در این آیه به یک سنت غلط زمان جاهلیت به نام نسیء اشاره شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
إِنَّمَا النَّسِيءُ زِيَادَةٌ فِي الْكُفْرِ ۖ يُضَلُّ بِهِ الَّذِينَ كَفَرُوا يُحِلُّونَهُ عَامًا وَيُحَرِّمُونَهُ عَامًا لِيُوَاطِئُوا عِدَّةَ مَا حَرَّمَ اللَّهُ فَيُحِلُّوا مَا حَرَّمَ اللَّهُ ۚ زُيِّنَ لَهُمْ سُوءُ أَعْمَالِهِمْ ۗ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«همانا به تاخیر انداختن (ماههای حرام) فزونی در کفر است، کافران با آن گمراه میشوند، آن (ماه) را یک سال حلال میکنند و یک سال حرام میسازند تا با تعداد ماههای که خدا حرام نموده است موافقت برقرا سازند، پس آنچه را که خداوند حرام نموده است حلال میشمارند، کردار زشتشان برای آنان آراسته شده است و خداوند گروه کافران را هدایت نمینماید»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«همانا نسئی و [کبیسه کردن سال و تغییر دادن ماه حرام] افزایش در کفر است که کافران به آن وسیله به گمراهی کشیده میشوند، زیرا در سالی آن [ماه] را حلال میشمارند و در سالی حرام تا [ظاهرا]با شماره ماههایی که خداوند حرام گردانده است برابر کنند، بالنتیجه حرام الهی را حلال میشمارند، بد کرداریهایشان در نظرشان آراسته جلوه یافته است، و خداوند خداشناسان را هدایت نمیکند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه سنت «نسیء» که در زمان جاهلیت رواج داشته، ناروا و غلط دانسته و آن را افزایش در کفر خوانده است. براساس متن آیه سنت «نسیء» این بود که اعراب جاهلی در ماههای حرام تغییر و جابجایی داشتند. به این شکل که در سالی، ماه حرامی را حلال میشمردند و در سالی دیگر آن ماه را حرام اعلام میکردند و به این وسیله به دلخواه خودشان آغاز و پایان جنگها و پیکارها را تغییر میدادند. در ادامه آیه علت این کار را زینت داده شدن اعمال زشت در نظرشان بیان شده است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره توبه، نهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، صد و سیزدهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره مائده و پیش از سوره نصر نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه آخر سوره را مکی، و الباقی را مدنی دانستهاند. در سوره توبه، هشت تا یازده آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۶: ۴۴.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۹: ۳۵۳.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۹۳.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۹۳.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۷: ۴۰۷-۴۰۸.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره توبه»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۸۴۰.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
