آیه ۹۰ سوره توبه: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۹۰ سوره توبه''' نودمین [[آیه]] از نهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مدنی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۹۰ سوره توبه''' نودمین [[آیه]] از نهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مدنی]] آن بهشمار میآید. این آیه به دو گروه از تخلف کنندگان از [[جهاد]] اشاره شده است که گروهی از آنها واقعا معذور بودند و گروهی دیگر که بدون عذر از جهاد سرباز میزدند. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در این آیه به دو گروه از تخلف کنندگان از [[جهاد]] اشاره دارد که گروهی از آنها واقعا معذور بودند و گروهی دیگر که بدون عذر از جهاد سرباز میزدند. بر طبق متن آیه چنین آمده است: «و معذوران از [[اعراب]] (نزد تو) آمدند که به آنها اجازه (تخلف از جهاد) داده شود، اما آنها که به [[خدا]] و [[پیامبر|پیامبرش]] [[دروغ]] گفتند (بدون هیچ عذری در خانه خود) نشستند، به زودی کسانی را که از آنها [[کافر]] شدند (و معذور نبودند) [[عذاب]] دردناکی خواهد رسید.»<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۷۷-۷۸|ج=۸}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۸:۱۰
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | توبه | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۲۹ | ||||
| شماره آیه | ۹۰ | ||||
| شماره جزء | ۱۰ | ||||
| شماره حزب | ۴۰ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۹۰ سوره توبه نودمین آیه از نهمین سوره قرآن است و از آیات مدنی آن بهشمار میآید. این آیه به دو گروه از تخلف کنندگان از جهاد اشاره شده است که گروهی از آنها واقعا معذور بودند و گروهی دیگر که بدون عذر از جهاد سرباز میزدند.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَجَاءَ الْمُعَذِّرُونَ مِنَ الْأَعْرَابِ لِيُؤْذَنَ لَهُمْ وَقَعَدَ الَّذِينَ كَذَبُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ ۚ سَيُصِيبُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و عذر خواهان از بادیه نشینان آمدند تا به آنان اجازه داده شود و آنان که و به خدا و پیامبرش دروغ گفتند، در خانه نشستند و به آنان که از میان آنان (=بادیه نشینان) کفر ورزیدند عذاب دردناکی خواهد رسید»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و عذرتراشان اعرابی به نزد تو آمدند که به آنان اجازه [خانهنشینی] داده شود، و کسانی که به خداوند و پیامبرش دروغ گفتند نیز خانهنشین شدند، زودا که به آن دسته از آنان که کافر شدهاند، عذابی دردناک برساند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه به دو گروه از تخلف کنندگان از جهاد اشاره دارد که گروهی از آنها واقعا معذور بودند و گروهی دیگر که بدون عذر از جهاد سرباز میزدند. بر طبق متن آیه چنین آمده است: «و معذوران از اعراب (نزد تو) آمدند که به آنها اجازه (تخلف از جهاد) داده شود، اما آنها که به خدا و پیامبرش دروغ گفتند (بدون هیچ عذری در خانه خود) نشستند، به زودی کسانی را که از آنها کافر شدند (و معذور نبودند) عذاب دردناکی خواهد رسید.»[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره توبه، نهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، صد و سیزدهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره مائده و پیش از سوره نصر نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه آخر سوره را مکی، و الباقی را مدنی دانستهاند. در سوره توبه، هشت تا یازده آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۶: ۱۲۰.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۹: ۴۸۰.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۰۱.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۰۱.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۸: ۷۷-۷۸.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره توبه»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۸۴۰.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
