|
مسابقه دانشدخت |
| اسلامیکال از تاریخ ۱۵ دی تا ۲۰ بهمن، میزبان یک همایه با موضوع زنان است. شما میتوانید در مسابقه مقالهنویسی دانشدخت، شرکت کنید و با نگارش مقاله، از جوایز آن بهرهمند باشید. اگر به موضوعات مربوط با زنان علاقهمندید، این فرصت را از دست ندهید. فهرستی از مقالات پیشنهادی جهت ایجاد یا ویرایش در اینجا وجود دارد. |
آیه ۱۰ سوره ملک: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| (یک نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند که کافران در ادامه پاسخ خود میگویند: اگر ما سخنان آنان را میشنیدیم یا تعقل میکردیم؛ هرگز در گروه کافران قرار نمیگرفتیم. به عقیده او، [[قرآن]] در اینجا از زبان [[کافران]] به دو عامل اصلی بدبختی و بدفرجامی آنها اشاره میکند و به این مطلب تذکر میدهد | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند که کافران در ادامه پاسخ خود میگویند: اگر ما سخنان آنان را میشنیدیم یا تعقل میکردیم؛ هرگز در گروه کافران قرار نمیگرفتیم. به عقیده او، [[قرآن]] در اینجا از زبان [[کافران]] به دو عامل اصلی بدبختی و بدفرجامی آنها اشاره میکند و به این مطلب تذکر میدهد هنگامیکه انسان با وجود داشتن گوشی سالم، حاضر نباشد حق را بشنود و با فکر و عقلی که خداوند به او داده؛ درست نیندیشد، برای چنین فردی اگر تمام پیامبران و کتابهای آسمانی هم بیایند؛ اثری نخواهد داشت.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۳۲۸-۳۲۹|ج=۲۴}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
| خط ۴۲: | خط ۴۲: | ||
[[رده:آیههای مکی قرآن]] | [[رده:آیههای مکی قرآن]] | ||
[[رده:آیههای با موضوع جهنم]] | |||
[[رده:آیههای با موضوع کفر]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۲:۰۶
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | ملک | ||||
| تعداد آیات سوره | ۳۰ | ||||
| شماره آیه | ۱۰ | ||||
| شماره جزء | ۲۹ | ||||
| شماره حزب | ۱۱۳ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۰ سوره ملک دهمین آیه از شصت و هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در این آیه به ادامه سخنان جهنمیان اشاره میشود که آنان علت اصلی بدبختی و سرانجام شوم خود را دو چیز میدانند؛ یکم: گوش ندادن به سخنان پیامبران و هادیان الهی و دوم: تعقل نکردن.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَقَالُوا لَوْ كُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ مَا كُنَّا فِي أَصْحَابِ السَّعِيرِ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و میگویند: اگر میشنیدیم و یا خرد میورزیدیم در (زمرة) دوزخیان قرار نمیگرفتیم»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و گویند اگر [سخنان آنان را] به سمع قبول میشنیدیم یا تعقل میکردیم، از زمره دوزخیان نبودیم»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند که کافران در ادامه پاسخ خود میگویند: اگر ما سخنان آنان را میشنیدیم یا تعقل میکردیم؛ هرگز در گروه کافران قرار نمیگرفتیم. به عقیده او، قرآن در اینجا از زبان کافران به دو عامل اصلی بدبختی و بدفرجامی آنها اشاره میکند و به این مطلب تذکر میدهد هنگامیکه انسان با وجود داشتن گوشی سالم، حاضر نباشد حق را بشنود و با فکر و عقلی که خداوند به او داده؛ درست نیندیشد، برای چنین فردی اگر تمام پیامبران و کتابهای آسمانی هم بیایند؛ اثری نخواهد داشت.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره ملک، شصت و هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هفتاد و هفتمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره طور و پیش از سوره حاقه نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۳۰: ۵۸۸.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۹: ۵۸۱.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۵۶۲.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۵۶۲.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۲۴: ۳۲۸-۳۲۹.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره ملک»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۰۸۸.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
