آیه ۱۲۲ سوره توبه: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۱۲۲ سوره توبه''' صد و بیست و دومین [[آیه]] از نهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مدنی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۱۲۲ سوره توبه''' صد و بیست و دومین [[آیه]] از نهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مدنی]] آن بهشمار میآید. در این آیه به مسئله [[تبلیغ]] و [[تفقه]] در [[دین]] و [[جهاد]] و مبارزه با [[جهل]] اشاره شده است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: این آیه به مسئله [[تفقه در دین]] و [[امر]] [[خداوند]] به [[مؤمنان]] در این زمینه اشاره دارد. در متن آیه چنین آمده است: «شایسته نیست، مؤمنان همگی (به سوی میدان جهاد) [[کوچ]] کنند، چرا از هر گروهی، طایفهای از آنان کوچ نمیکند (و طایفهای بماند) تا در دین (و [[معارف]] و [[احکام]] اسلام) آگاهی پیدا کنند و به هنگام بازگشت به سوی قوم خود آنها را [[انذار]] نمایند تا (از مخالفت [[فرمان]] [[پروردگار]]) بترسند و خودداری کنند.» به گزارش مکارم، سه [[شأن نزول]] درباره این آیه در [[تفاسیر]] [[تفسیر مجمع البیان|''مجمع البیان'']] و [[تفسیر تبیان|''تبیان'']] آورده شده است که بر اساس این شأن نزولها، معلوم میشود که لازم است در [[جامعه اسلامی]] [[مسلمانان]] به دو گروه تقسیم شوند: گروهی به [[جهاد]] بروند و گروهی در [[مدینه]] (شهر) بمانند تا معارف و احکام الهی را بیاموزند و هنگامیکه مجاهدان از میدان جهاد برگشتند، به آنان [[احکام]] و حدود الهی را آموزش دهند و آنها را از مخالفت با امر خداوند [[انذار]] تا به این وسیله مردم از مخالفت با اوامر خداوند پرهیز کنند و وظایف خود را انجام دهند.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۱۸۹-۱۹۱|ج=۸}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۵۵
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | توبه | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۲۹ | ||||
| شماره آیه | ۱۲۲ | ||||
| شماره جزء | ۱۱ | ||||
| شماره حزب | ۴۲ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۲۲ سوره توبه صد و بیست و دومین آیه از نهمین سوره قرآن است و از آیات مدنی آن بهشمار میآید. در این آیه به مسئله تبلیغ و تفقه در دین و جهاد و مبارزه با جهل اشاره شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً ۚ فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و مؤمنان را نسزد که همه (برای جنگ با دشمنان) بیرون بروند، پس چرا از هر قوم و قبیلهای از آنان گروهی بیرون نمیروند تا (=کسانی که بیرون نرفتند) در دین آگاهی پیدا کنند و قومشان را (=مجاهدین) ـ چرا بهسوی قومشان باز آیند ـ با اندوختهی خود بیم دهند تا (با امتثال اوامر خدا و اجتناب از نواهیاش از عذاب او) دوری کنند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و سزاوار نیست که مؤمنان همگی رهسپار [جهاد] شوند، اما چرا از هر فرقهای از آنان گروهی رهسپار نشوند که دین پژوهی کنند و چون به نزد قومشان باز گشتند ایشان را هشدار دهند تا پروا پیشه کنند؟»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: این آیه به مسئله تفقه در دین و امر خداوند به مؤمنان در این زمینه اشاره دارد. در متن آیه چنین آمده است: «شایسته نیست، مؤمنان همگی (به سوی میدان جهاد) کوچ کنند، چرا از هر گروهی، طایفهای از آنان کوچ نمیکند (و طایفهای بماند) تا در دین (و معارف و احکام اسلام) آگاهی پیدا کنند و به هنگام بازگشت به سوی قوم خود آنها را انذار نمایند تا (از مخالفت فرمان پروردگار) بترسند و خودداری کنند.» به گزارش مکارم، سه شأن نزول درباره این آیه در تفاسیر مجمع البیان و تبیان آورده شده است که بر اساس این شأن نزولها، معلوم میشود که لازم است در جامعه اسلامی مسلمانان به دو گروه تقسیم شوند: گروهی به جهاد بروند و گروهی در مدینه (شهر) بمانند تا معارف و احکام الهی را بیاموزند و هنگامیکه مجاهدان از میدان جهاد برگشتند، به آنان احکام و حدود الهی را آموزش دهند و آنها را از مخالفت با امر خداوند انذار تا به این وسیله مردم از مخالفت با اوامر خداوند پرهیز کنند و وظایف خود را انجام دهند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره توبه، نهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، صد و سیزدهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره مائده و پیش از سوره نصر نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه آخر سوره را مکی، و الباقی را مدنی دانستهاند. در سوره توبه، هشت تا یازده آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۶: ۱۲۶.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۹: ۵۳۴.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۰۶.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۰۶.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۸: ۱۸۹-۱۹۱.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره توبه»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۸۴۰.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
