|
مسابقه دانشدخت |
| اسلامیکال از تاریخ ۱۵ دی تا ۲۰ بهمن، میزبان یک همایه با موضوع زنان است. شما میتوانید در مسابقه مقالهنویسی دانشدخت، شرکت کنید و با نگارش مقاله، از جوایز آن بهرهمند باشید. اگر به موضوعات مربوط با زنان علاقهمندید، این فرصت را از دست ندهید. فهرستی از مقالات پیشنهادی جهت ایجاد یا ویرایش در اینجا وجود دارد. |
آیه ۲ سوره عصر: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
(ابرابزار) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۲ سوره عصر''' دومین [[آیه]] از صد و سومین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[سوره مکی|مکی]] آن بهشمار میآید. [[قرآن]] در این آیه با اشاره به چیزی که برای آن سوگند یاد شده است؛ میگوید: | '''آیه ۲ سوره عصر''' دومین [[آیه]] از صد و سومین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[سوره مکی|مکی]] آن بهشمار میآید. [[قرآن]] در این آیه با اشاره به چیزی که برای آن سوگند یاد شده است؛ میگوید: «مسلماً همه انسانها در خسران و زیانند.» | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند که قرآن در این آیه با اشاره به چیزی که برای آن سوگند یاد شده است؛ میگوید: | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند که قرآن در این آیه با اشاره به چیزی که برای آن سوگند یاد شده است؛ میگوید: «مسلماً همه انسانها در خسران و زیانند.» به گزارش مکارم، انسانها با گذر ساعتها و روزها در حقیقت سرمایه خود را از دست میدهند و به تعبیر قرآن در حال زیان کردن هستند. به همین جهت در آیه بعد، برای جلوگیری از این خسران راههایی پیشنهاد میشود.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۲۹۵–۲۹۶|ج=۲۷}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
| خط ۳۹: | خط ۳۹: | ||
{{ناوبری آیات}} | {{ناوبری آیات}} | ||
{{قرآن}} | {{قرآن}} | ||
{{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=خیر|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامهها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}} | |||
[[رده:آیههای مکی قرآن]] | [[رده:آیههای مکی قرآن]] | ||
نسخهٔ ۱۵ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۱۳
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | عصر | ||||
| تعداد آیات سوره | ۳ | ||||
| شماره آیه | ۲ | ||||
| شماره جزء | ۳۰ | ||||
| شماره حزب | ۱۲۰ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲ سوره عصر دومین آیه از صد و سومین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. قرآن در این آیه با اشاره به چیزی که برای آن سوگند یاد شده است؛ میگوید: «مسلماً همه انسانها در خسران و زیانند.»
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
إِنَّ الْإِنْسَانَ لَفِي خُسْرٍ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«که انسان در زیانکاری است»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«که بیگمان انسان در زیانکاری است»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند که قرآن در این آیه با اشاره به چیزی که برای آن سوگند یاد شده است؛ میگوید: «مسلماً همه انسانها در خسران و زیانند.» به گزارش مکارم، انسانها با گذر ساعتها و روزها در حقیقت سرمایه خود را از دست میدهند و به تعبیر قرآن در حال زیان کردن هستند. به همین جهت در آیه بعد، برای جلوگیری از این خسران راههایی پیشنهاد میشود.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره عصر، صد و سومین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سیزدهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره انشراح و پیش از سوره مائده نازل شد. در مکی و مدنی بودن این سوره اختلاف نظر است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۳۲: ۲۷۹.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۲۰: ۶۰۷.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۶۰۱.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۶۰۱.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۲۷: ۲۹۵–۲۹۶.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره عصر»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۹۸.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
