|
مسابقه دانشدخت |
| اسلامیکال از تاریخ ۱۵ دی تا ۲۰ بهمن، میزبان یک همایه با موضوع زنان است. شما میتوانید در مسابقه مقالهنویسی دانشدخت، شرکت کنید و با نگارش مقاله، از جوایز آن بهرهمند باشید. اگر به موضوعات مربوط با زنان علاقهمندید، این فرصت را از دست ندهید. فهرستی از مقالات پیشنهادی جهت ایجاد یا ویرایش در اینجا وجود دارد. |
آیه ۱۱ سوره عبس: تفاوت میان نسخهها
جز (added Category:آیههای مکی قرآن using HotCat) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۱۱ سوره عبس''' یازدهمین [[آیه]] از هشتادمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[سوره مکی|مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۱۱ سوره عبس''' یازدهمین [[آیه]] از هشتادمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[سوره مکی|مکی]] آن بهشمار میآید. موضوع آیات بعدی (آیه ۱۱ تا ۱۶)، اهميت [[قرآن]] و مبدأ آن و تأثيرش در نفس انسانهاست. قرآن در اینجا، آیات خود را وسيلهاى براى تذكر و يادآورى خلق و آفرینش [[الله|خدا]] عنوان کرده است. به نظر برخی [[تفسیر قرآن|مفسران]]، درباره عبارت «كَلَّا إِنَّها تَذْكِرَةٌ» این احتمال وجود دارد که آیه مذکور در واقع پاسخی باشد به [[مشرکان]] و [[کافران|کافرانی]] که قرآن را شعر، [[سِحر]] و نوعی کهانت میدانستند. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران | به گزارش [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه، موضوع آیات بعدی (آیه ۱۱ تا ۱۶)، اهميت قرآن و مبدأ آن و تأثيرش در نفس انسانهاست. قرآن در اینجا، آیات خود را وسيلهاى براى تذكر و يادآورى خلق و آفرینش خدا عنوان کرده است. به اعتقاد او، درباره عبارت «كَلَّا إِنَّها تَذْكِرَةٌ» این احتمال وجود دارد که آیه مذکور در واقع پاسخی باشد به مشرکان و کافرانی که قرآن را شعر، سحر و نوعی کهانت میدانستند. قرآن با رد آن تهمتها، این آيات را وسيلهاى براى بيدارى و يادآورى دانسته است که جز معاندان لجوج، هر كس به آن نزدیک میشود؛ این حقیقت را درک و وجدان میکند و با آن به راه درست و صحیح هدایت میشود.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۱۳۳|ج=۲۶}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ ۷ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۱۸
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | عبس | ||||
| تعداد آیات سوره | ۴۲ | ||||
| شماره آیه | ۱۱ | ||||
| شماره جزء | ۳۰ | ||||
| شماره حزب | ۱۱۷ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۱ سوره عبس یازدهمین آیه از هشتادمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. موضوع آیات بعدی (آیه ۱۱ تا ۱۶)، اهميت قرآن و مبدأ آن و تأثيرش در نفس انسانهاست. قرآن در اینجا، آیات خود را وسيلهاى براى تذكر و يادآورى خلق و آفرینش خدا عنوان کرده است. به نظر برخی مفسران، درباره عبارت «كَلَّا إِنَّها تَذْكِرَةٌ» این احتمال وجود دارد که آیه مذکور در واقع پاسخی باشد به مشرکان و کافرانی که قرآن را شعر، سِحر و نوعی کهانت میدانستند.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
كَلَّا إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«نه! بهراستی آن (قرآن) پند است»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«چنین نیست، آن پندآموزی است»
محتوا
به گزارش مکارم شیرازی از مفسران شیعه، موضوع آیات بعدی (آیه ۱۱ تا ۱۶)، اهميت قرآن و مبدأ آن و تأثيرش در نفس انسانهاست. قرآن در اینجا، آیات خود را وسيلهاى براى تذكر و يادآورى خلق و آفرینش خدا عنوان کرده است. به اعتقاد او، درباره عبارت «كَلَّا إِنَّها تَذْكِرَةٌ» این احتمال وجود دارد که آیه مذکور در واقع پاسخی باشد به مشرکان و کافرانی که قرآن را شعر، سحر و نوعی کهانت میدانستند. قرآن با رد آن تهمتها، این آيات را وسيلهاى براى بيدارى و يادآورى دانسته است که جز معاندان لجوج، هر كس به آن نزدیک میشود؛ این حقیقت را درک و وجدان میکند و با آن به راه درست و صحیح هدایت میشود.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره عبس، هشتادمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، بیست و چهارمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره نجم و پیش از سوره قدر نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره عبس، یک آیه (آیه ۱۲) منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۳۱: ۵۵.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۲۰: ۳۲۲.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۵۸۵.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۵۸۵.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۲۶: ۱۳۳.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره عبس»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۹۳.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
