|
مسابقه دانشدخت |
| اسلامیکال از تاریخ ۱۵ دی تا ۲۰ بهمن، میزبان یک همایه با موضوع زنان است. شما میتوانید در مسابقه مقالهنویسی دانشدخت، شرکت کنید و با نگارش مقاله، از جوایز آن بهرهمند باشید. اگر به موضوعات مربوط با زنان علاقهمندید، این فرصت را از دست ندهید. فهرستی از مقالات پیشنهادی جهت ایجاد یا ویرایش در اینجا وجود دارد. |
آیه ۱ سوره همزه: تفاوت میان نسخهها
جز (added Category:آیههای مکی قرآن using HotCat) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۱ سوره همزه''' یکمین [[آیه]] از صد و چهارمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[سوره مکی|مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۱ سوره همزه''' یکمین [[آیه]] از صد و چهارمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[سوره مکی|مکی]] آن بهشمار میآید. در نخستین آیه سوره به بعضی از رذایل و صفات زشت اخلاقی اشاره و از آن نکوهش شده که طبق متن آیه چنین آمده است: «وای بر عیبجویان و غیبتکنندگان!» | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند که در نخستین آیه سوره به بعضی از رذایل و صفات زشت اخلاقی اشاره و از آن نکوهش شده که طبق متن آیه چنین آمده است: «وای بر عیبجویان و غیبتکنندگان!» به گزارش مکارم، دو واژه «همزه» و «لمزه» یک معنا دارند و هرگونه عيبجویی، غيبت، طعن و استهزا به وسيله زبان، اشارات، سخن چينى و بدگویى را شامل مىشود. براساس [[روایات اسلامی|روایات]] [[شأن نزول]]، این آیات درباره «[[ولید بن مغیره]]» و به گزارش برخی دیگر از [[تفسیر قرآن|مفسران]]، در مورد «[[اخنس بن شريق]]»، «[[امية بن خلف]]» و «[[عاص بن وائل]]» نازل شده است.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۳۰۸-۳۱۱|ج=۲۷}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ ۱۴ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۵۵
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | همزه | ||||
| تعداد آیات سوره | ۹ | ||||
| شماره آیه | ۱ | ||||
| شماره جزء | ۳۰ | ||||
| شماره حزب | ۱۲۰ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱ سوره همزه یکمین آیه از صد و چهارمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در نخستین آیه سوره به بعضی از رذایل و صفات زشت اخلاقی اشاره و از آن نکوهش شده که طبق متن آیه چنین آمده است: «وای بر عیبجویان و غیبتکنندگان!»
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«به نام خداوند بخشندة مهربان، وای به حال هر عیبجوی طعنهزن»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«به نام خداوند بخشنده مهربان، وای بر هر عیبجوی طعنهزن»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند که در نخستین آیه سوره به بعضی از رذایل و صفات زشت اخلاقی اشاره و از آن نکوهش شده که طبق متن آیه چنین آمده است: «وای بر عیبجویان و غیبتکنندگان!» به گزارش مکارم، دو واژه «همزه» و «لمزه» یک معنا دارند و هرگونه عيبجویی، غيبت، طعن و استهزا به وسيله زبان، اشارات، سخن چينى و بدگویى را شامل مىشود. براساس روایات شأن نزول، این آیات درباره «ولید بن مغیره» و به گزارش برخی دیگر از مفسران، در مورد «اخنس بن شريق»، «امية بن خلف» و «عاص بن وائل» نازل شده است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره همزه، صد و چهارمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، سی و دومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره قیامت و پیش از سوره مرسلات نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۳۲: ۲۸۳.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۲۰: ۶۱۳.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۶۰۱.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۶۰۱.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۲۷: ۳۰۸-۳۱۱.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره همزه»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۷۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
