آیه ۳۸ سوره عنکبوت: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۳۸ سوره عنکبوت''' سی و هشتمین [[آیه]] از بیست و نهمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۳۸ سوره عنکبوت''' سی و هشتمین [[آیه]] از بیست و نهمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. آیه به سرانجام و عاقبت کار [[قوم عاد]] و [[قوم ثمود|ثمود]] اشاره دارد. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: در این آیه سخنی از [[پیامبران]] این دو قوم [[هود]] و [[صالح]] نیامده است و تنها به سرانجام این دو گروه اشاره شده است. براساس متن آیه، قوم عاد و ثمود نیز به [[فرمان]] الهی گرفتار [[عذاب]] شده و هلاک گردیدند و از سرزمین آنان و خانههایشان فقط آثار کمی به جای مانده که درس [[عبرتی]] برای آیندگان باشد. همچنین در آیه علت هلاکت این دو گروه طغیانگر این بوده که [[شیطان]] اعمال آنها را در نظرشان زینت داده و از راه [[حق]] منحرف شدند؛ در حالیکه پیامبران الهی راه حق و درستی را به آنها نشان داده بودند.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۲۷۰-۲۷۱|ج=۱۶}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۲۰:۲۴
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | عنکبوت | ||||
| تعداد آیات سوره | ۶۹ | ||||
| شماره آیه | ۳۸ | ||||
| شماره جزء | ۲۰ | ||||
| شماره حزب | ۸۰ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۳۸ سوره عنکبوت سی و هشتمین آیه از بیست و نهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. آیه به سرانجام و عاقبت کار قوم عاد و ثمود اشاره دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَعَادًا وَثَمُودَ وَقَدْ تَبَيَّنَ لَكُمْ مِنْ مَسَاكِنِهِمْ ۖ وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطَانُ أَعْمَالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيلِ وَكَانُوا مُسْتَبْصِرِينَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و عاد و ثمود را (نيز نابود كرديم) و خانه و كاشانة ايشان براي شما نمايان است و شيطان كارهايشان را برايشان آراسته جلوه داد و آنان را از راه (راست) بازداشت درحاليكه بينا بودند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و عاد و ثمود نیز، و [این امر] به راستی از خانهها و کاشانههایشان بر شما روشن شده است، و شیطان کار و کردارشان را در چشم آنان آراست و آنان را از راه [راست] بازداشت، و حال آنکه باریکبین مینمودند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: در این آیه سخنی از پیامبران این دو قوم هود و صالح نیامده است و تنها به سرانجام این دو گروه اشاره شده است. براساس متن آیه، قوم عاد و ثمود نیز به فرمان الهی گرفتار عذاب شده و هلاک گردیدند و از سرزمین آنان و خانههایشان فقط آثار کمی به جای مانده که درس عبرتی برای آیندگان باشد. همچنین در آیه علت هلاکت این دو گروه طغیانگر این بوده که شیطان اعمال آنها را در نظرشان زینت داده و از راه حق منحرف شدند؛ در حالیکه پیامبران الهی راه حق و درستی را به آنها نشان داده بودند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره عنکبوت، بیست و نهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هشتاد و پنجمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره روم و پیش از سوره مطففین نازل شد. از مجموع آیات این سوره، یازده آیه (آیات اول تا یازدهم) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره عنکبوت، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۵: ۵۶.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۶: ۱۶۵.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۴۰۰.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۴۰۰.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۶: ۲۷۰-۲۷۱.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره عنکبوت»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۰۰۳.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
