آیه ۲۴ سوره روم
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | روم | ||||
| تعداد آیات سوره | ۶۰ | ||||
| شماره آیه | ۲۴ | ||||
| شماره جزء | ۲۱ | ||||
| شماره حزب | ۸۱ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲۴ سوره روم بیست و چهارمین آیه از سیامین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. آیه از نعمت باران به عنوان آیه و نشانه قدرت خداوند سخن گفته است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَمِنْ آيَاتِهِ يُرِيكُمُ الْبَرْقَ خَوْفًا وَطَمَعًا وَيُنَزِّلُ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَيُحْيِي بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و از نشانههاي اوست که برق را که هم باعث ترس و مايۀ اميد است به شما مينماياند، و از آسمان آبي نازل ميکند آنگاه زمين را پس از پژمرده شدنش زنده ميگرداند بيگمان در اين (امر) براي گروهي که خرد ميورزند نشانهها (و مايههاي عبرت) است»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و از جمله آیات او این است که برق را [به شیوهای] بیمانگیز و امیدانگیز به شما مینمایاند و از آسمان آبی فرو میفرستد و با آن زمین را پس از پژمردنش زنده میدارد، بیگمان در این [امر] برای خردورزان مایههای عبرت است»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: در آیه از نعمت باران سخن گفته شده و ابتدا آیه به مقدمات بارش باران (یعنی به رعد و برق آسمان) اشاره دارد که هم مایه امید برای بارش آن است و هم از احتمال خطرات آن در دلها ترس و بیمی میافتد. سپس به نزول باران اشاره میشود که باعث زنده شدن زمین، سرسبزی، نشاط و حیات در آن میگردد. در پایان آیه همچون آیات دیگر، این نعمت نیز به عنوان درس عبرتی برای خردمندان و اندیشه ورزان عنوان شده است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره روم، سیامین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هشتاد و چهارمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره انشقاق و پیش از سوره عنکبوت نازل شد. از مجموع آیات این سوره، یک آیه (آیه ۱۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره روم، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۵: ۹۳.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۶: ۲۴۶.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۴۰۶.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۴۰۶.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۶: ۴۰۰-۴۰۱.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره روم»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۰۸.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
