آیه ۳۹ سوره روم: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۳۹ سوره روم''' سی و نهمین [[آیه]] از سیامین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۳۹ سوره روم''' سی و نهمین [[آیه]] از سیامین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. این آیه به دو [[انفاق]] متفاوت اشاره دارد. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: این آیه به دو نوع انفاق متفاوت از یکدیگر اشاره دارد که یکی ممدوح است و مورد رضایت خداوند و دیگری مذموم و مورد سخط او. برطبق متن آیه، دادن هدیه و مالی به جهت رضایت مردم که عملی هست مورد نهی خداوند که فرد به منظور افزایش مال میدهد ولی خداوند در آن افزایشی قرار نداده است. اما آنکه مالی را به نام [[زکات]] در [[راه خدا]] میدهد و با [[نیت]] کسب رضای خداست، خداوند آن را چندین برابر میدهد و اجر آن مضاعف خواهد بود. مکارم، در توضیح آیه مینویسد: «منظور از ربا در آیه به معنای افزایش است و بهترین [[تفسیر]] آن در [[روایات]] [[اهلبیت|اهل بیت]] بیان شده که منظور هدایایی است که بعضی برای صاحبان ثروت و قدرت میبرند به امید آنکه پاداش بیشتری ببرند و در روایات متعددی از [[جعفر صادق]] به عنوان [[ربای حلال]] نام برده شده که در آن شرط و قرادادی نیست؛ برخلاف [[ربا|ربای]] [[حرام]] که در آن شرطی و قراردادی گذاشته میشود.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۴۴۴-۴۴۷|ج=۱۶}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۵:۱۴
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | روم | ||||
| تعداد آیات سوره | ۶۰ | ||||
| شماره آیه | ۳۹ | ||||
| شماره جزء | ۲۱ | ||||
| شماره حزب | ۸۲ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۳۹ سوره روم سی و نهمین آیه از سیامین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. این آیه به دو انفاق متفاوت اشاره دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَمَا آتَيْتُمْ مِنْ رِبًا لِيَرْبُوَ فِي أَمْوَالِ النَّاسِ فَلَا يَرْبُو عِنْدَ اللَّهِ ۖ وَمَا آتَيْتُمْ مِنْ زَكَاةٍ تُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُضْعِفُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و آنچه به عنوان ربا ميدهيد تا (بهرۀ شما) در اموال مردم افزونتر گردد نزد خدا فزوني نخواهد يافت، و زکاتي را که در طلب خشنودي خداوند پرداخت ميکنيد اينگونه افراد داراي پاداش مضاعف خواهند بود»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و هر ربایی که بدهید که بهره شما را از اموال مردم افزونتر کند، [در حقیقت] نزد خداوند افزایش ندارد، و هر زکاتی -که در طلب خشنودی الهیبپردازید، اینان افزایشیاب هستند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: این آیه به دو نوع انفاق متفاوت از یکدیگر اشاره دارد که یکی ممدوح است و مورد رضایت خداوند و دیگری مذموم و مورد سخط او. برطبق متن آیه، دادن هدیه و مالی به جهت رضایت مردم که عملی هست مورد نهی خداوند که فرد به منظور افزایش مال میدهد ولی خداوند در آن افزایشی قرار نداده است. اما آنکه مالی را به نام زکات در راه خدا میدهد و با نیت کسب رضای خداست، خداوند آن را چندین برابر میدهد و اجر آن مضاعف خواهد بود. مکارم، در توضیح آیه مینویسد: «منظور از ربا در آیه به معنای افزایش است و بهترین تفسیر آن در روایات اهل بیت بیان شده که منظور هدایایی است که بعضی برای صاحبان ثروت و قدرت میبرند به امید آنکه پاداش بیشتری ببرند و در روایات متعددی از جعفر صادق به عنوان ربای حلال نام برده شده که در آن شرط و قرادادی نیست؛ برخلاف ربای حرام که در آن شرطی و قراردادی گذاشته میشود.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره روم، سیامین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هشتاد و چهارمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره انشقاق و پیش از سوره عنکبوت نازل شد. از مجموع آیات این سوره، یک آیه (آیه ۱۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره روم، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۵: ۱۰۴.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۶: ۲۵۶.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۴۰۸.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۴۰۸.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۶: ۴۴۴-۴۴۷.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره روم»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۰۸.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
