آیه ۲۲ سوره لقمان: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۲۲ سوره لقمان''' بیست و دومین [[آیه]] از سی و یکمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۲۲ سوره لقمان''' بیست و دومین [[آیه]] از سی و یکمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. در این آیه به وصف حال [[مؤمنان]] نیکوکار پرداخته شده است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث، در مقایسه [[کفار]] و مؤمنان در این آیه به توصیف حال مؤمنان اشاره دارد و آنان را [[تسلیم]] امر [[خداوند]] و نیکوکار و چنگ زننده به دستاویزی محکم معرفی میکند و در آخر نیز عاقبت و سرانجام همه امور را به سوی خداوند میداند. مکارم در ذیل این آیه [[روایتی]] از [[پیامبر اسلام]] به این مضمون آورده است: «از پیامبر اسلام نقل است که گفت: بعد از من فتنهای تاریک و ظلمانی خواهد بود. تنها کسانی از آن رهایی مییابند که به «[[عروة الوثقی]]» چنگ زنند، عرض کردند: ای [[رسول خدا]] «عروة الوثقی» چیست؟ پیامبر گفت: [[ولایت]] [[سید اوصیاء]] است. عرض کردند یا [[رسول الله]] سید اوصیاء کیست؟ گفت: [[امیرالمؤمنین|امیر مؤمنان]]. عرض کردند: امیر مؤمنان کیست؟ پیامبر گفت: مولای [[مسلمانان]] و پیشوای آنان بعد از من، باز برای اینکه پاسخ صریحتری بگیرند، عرض کردند او کیست؟ گفت: برادرم [[علی بن ابی طالب]]. [[روایات]] دیگری نیز در همین زمینه نقل شده که منظور از «عروة الوثقی» دوستی [[اهل بیت]] یا دوستی [[آل محمد]] یا [[امام|امامان]] از فرزندان [[حسین بن علی|حسین]] عنوان شده است.»<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۶۷-۶۹|ج=۱۷}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۲ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۹:۰۶
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | لقمان | ||||
| تعداد آیات سوره | ۳۴ | ||||
| شماره آیه | ۲۲ | ||||
| شماره جزء | ۲۱ | ||||
| شماره حزب | ۸۳ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲۲ سوره لقمان بیست و دومین آیه از سی و یکمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در این آیه به وصف حال مؤمنان نیکوکار پرداخته شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَمَنْ يُسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللَّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىٰ ۗ وَإِلَى اللَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و هرکس نیکوکارانه روی (دل) خویش را بهسوی خداوند آورد، به دستاویز بسیار محکمی چنگ زده، و سرانجام کارها بهسوی خداوند است»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و هر کس روی دلش را به سوی خداوند نهد و نیکوکار باشد، به راستی که دست در دستاویز استواری زده است، و سرانجام کارها با خداوند است»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث، در مقایسه کفار و مؤمنان در این آیه به توصیف حال مؤمنان اشاره دارد و آنان را تسلیم امر خداوند و نیکوکار و چنگ زننده به دستاویزی محکم معرفی میکند و در آخر نیز عاقبت و سرانجام همه امور را به سوی خداوند میداند. مکارم در ذیل این آیه روایتی از پیامبر اسلام به این مضمون آورده است: «از پیامبر اسلام نقل است که گفت: بعد از من فتنهای تاریک و ظلمانی خواهد بود. تنها کسانی از آن رهایی مییابند که به «عروة الوثقی» چنگ زنند، عرض کردند: ای رسول خدا «عروة الوثقی» چیست؟ پیامبر گفت: ولایت سید اوصیاء است. عرض کردند یا رسول الله سید اوصیاء کیست؟ گفت: امیر مؤمنان. عرض کردند: امیر مؤمنان کیست؟ پیامبر گفت: مولای مسلمانان و پیشوای آنان بعد از من، باز برای اینکه پاسخ صریحتری بگیرند، عرض کردند او کیست؟ گفت: برادرم علی بن ابی طالب. روایات دیگری نیز در همین زمینه نقل شده که منظور از «عروة الوثقی» دوستی اهل بیت یا دوستی آل محمد یا امامان از فرزندان حسین عنوان شده است.»[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره لقمان، سی و یکمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و هفتمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره صافات و پیش از سوره سبأ نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه (آیات ۲۷ و ۲۹) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره لقمان، یک آیه (آیه ۲۳) ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۵: ۱۲۴.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۶: ۳۳۸.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۴۱۳.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۴۱۳.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۷: ۶۷-۶۹.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره لقمان»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۰۴۶.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
