آیه ۱۰۲ سوره هود
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | هود | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۲۳ | ||||
| شماره آیه | ۱۰۲ | ||||
| شماره جزء | ۱۲ | ||||
| شماره حزب | ۴۷ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۰۲ سوره هود صد و دومین آیه از یازدهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در آیه به این مطلب اشاره شده که عذاب الهی بر اقوامی نازل میگردد که اهل ستم و ظلم باشند و عذاب اینگونه افراد، عذابی سخت و دردناک خواهد بود.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَكَذَٰلِكَ أَخْذُ رَبِّكَ إِذَا أَخَذَ الْقُرَىٰ وَهِيَ ظَالِمَةٌ ۚ إِنَّ أَخْذَهُ أَلِيمٌ شَدِيدٌ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و عذاب پروردگارت چنين است هرگاه شهرهايي را عقاب دهد كه مردمانشان ستمگر باشند، به راستي عذاب خدا دردناك و سخت است»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و چنین است بازخواست پروردگارت که اهالی شهرهایی را که ستمگر [و مشرک]اند فرو میگیرد، بیگمان بازخواست او سهمگین و سنگین است»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه از استحقاق هلاکت قوم ظالم سخن گفته و عذاب این گروه از افراد را بسیار سخت و سنگین توصیف کرده است. براساس متن آیه، امر خداوند اهالی شهرهایی را که ستمگر و سرکش هستند فرو میگیرد و بازخواست و عذاب او سهمگین و سنگین است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره هود، یازدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و دومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره یوسف و پیش از سوره یونس نازل شد. از مجموع آیات این سوره، سه آیه (آیات ۱۲، ۱۷ و ۱۱۴) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره هود، سه یا چهار آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۸: ۳۹۶.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۱: ۲.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۳۳.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۳۳.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۹: ۲۲۹.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره هود»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۷۴.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
