بدون تصویر

آیه ۸۲ سوره هود

از اسلامیکال
پرش به ناوبری پرش به جستجو
آیه ۸۲ سوره هود
مشخصات قرآنی
نام سورههود
تعداد آیات سوره۱۲۳
شماره آیه۸۲
شماره جزء۱۲
شماره حزب۴۶
اطلاعات دیگر
{{{page}}}
{{{page}}}
آیه قبل
آیه بعد
{{{page}}}
{{{page}}}

آیه ۸۲ سوره هود هشتاد و دومین آیه از یازدهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن به‌شمار می‌آید. آیه به چگونگی نزول عذاب الهی و هلاکت قوم لوط اشاره دارد.

متن

متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کرده‌اند:[۱][۲]

 فَلَمَّا جَاءَ أَمْرُنَا جَعَلْنَا عَالِيَهَا سَافِلَهَا وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهَا حِجَارَةً مِنْ سِجِّيلٍ مَنْضُودٍ آیهٔ ۸۲ از سورهٔ ۱۱ 

ترجمه

محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]

«و هنگامي كه فرمان ما در رسيد آن را زيرورو نموديم و آنجا را با سنگ گل و (به طور) پياپي سنگباران كرديم»

بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]

«چون فرمان ما در رسید آن را زیر و زبر کردیم و بر آن سنگپاره‌هایی از سنگ-گل پیاپی فرو باریدیم‌»

محتوا

مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش می‌کند: قرآن از نحوه هلاکت و از بین رفتن قوم لوط اینگونه سخن گفته است: «هنگامی که فرمان ما فرا رسید آن (شهر و دیار) را زیر و رو کردیم و بارانی از سنگ (گِلهای متحجر متراکم) بر روی هم بر آنها نازل نمودیم.» به گفته مکارم، «سجیل» در اصل یک کلمه فارسی است که از «سنگ و گِل» گرفته شده است. (بنابراین چیزی است که نه کاملاً مانند سنگ سخت شده و نه همچون گِل سست است بلکه چیزی میان آن دو می‌باشد.) و «منضود» از ماده «نضد» به معنی روی‌هم قرار گفتن و پی در پی آمدن است. (یعنی این باران سنگ آن چنان سریع و پی در پی بود که گویی سنگ‌ها برهم سوار می‌شدند.)[۵]

شأن نزول و ترتیب

به گزارش فرهنگ‌نامه علوم قرآن، سوره هود، یازدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و دومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانسته‌اند که پس از سوره یوسف و پیش از سوره یونس نازل شد. از مجموع آیات این سوره، سه آیه (آیات ۱۲، ۱۷ و ۱۱۴) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانسته‌اند. در سوره هود، سه یا چهار آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کرده‌اند.[۶]

پانویس

ارجاعات

منابع

  • خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
  • دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگ‌نامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
  • رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
  • گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
  • طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
  • مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.