آیه ۳۰ سوره روم: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
(←محتوا) |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۳۰ سوره روم''' سیامین [[آیه]] از سیامین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۳۰ سوره روم''' سیامین [[آیه]] از سیامین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. موضوع این آیه مسئله [[فطرت]] ([[توحید فطری]]) است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در این آیه مسئله [[خداشناسی]] و [[توحید]] را یک مسئله فطری و درونی برای همه افراد بشر عنوان میکند و آن را سنتی غیر قابل تغییر و تبدیل میداند. در ادامه آیه نیز این راه را [[دین]] پابرجا و مستحکمی خوانده است که بسیاری از مردم نسبت به شناخت آن درک و فهم درستی ندارند. براساس متن آیه چنین آمده است: «روی خود را متوجه آیین خالص پروردگار کن. این فطرتی است که [[خداوند]] انسانها را بر آن آفریده و دگرگون در [[آفرینش]] خدا نیست. این است دین و آئین محکم و استوار ولی اکثر مردم نمیدانند.» به گزارش مکارم، «وجه» که به معنای «صورت» است؛ در اینجا منظور صورت باطنی و روی دل و توجه با تمام وجود است. همچنین «اقم» (از ماده اقامه) به معنی صاف و مستقیم کردن و بر پا داشتن است. «حنیف» (از ماده حَنَف) نیز به معنای تمایل از [[باطل]] به سوی [[حق]] و از كجی به راستی است.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۴۱۷-۴۱۹|ج=۱۶}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۴۱
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | روم | ||||
| تعداد آیات سوره | ۶۰ | ||||
| شماره آیه | ۳۰ | ||||
| شماره جزء | ۲۱ | ||||
| شماره حزب | ۸۱ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۳۰ سوره روم سیامین آیه از سیامین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. موضوع این آیه مسئله فطرت (توحید فطری) است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفًا ۚ فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْهَا ۚ لَا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ۚ ذَٰلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«روي خود را با حقگرايي تمام به سوي دين بگردان، با همان سرشتي که خداوند مردمان را بر آن سرشته است آفرينش خداوند دگرگوني نميپذيرد اين است دين و آيين محکم و استوار ولي بيشتر مردم نميدانند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«پاکدلانه روی به دین بیاور، این فطرت الهی است که مردمان را بر وفق آن آفریده است، در آفرینش الهی تغییری راه ندارد، این دین استوار است، ولی بیشترینه مردم نمیدانند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه مسئله خداشناسی و توحید را یک مسئله فطری و درونی برای همه افراد بشر عنوان میکند و آن را سنتی غیر قابل تغییر و تبدیل میداند. در ادامه آیه نیز این راه را دین پابرجا و مستحکمی خوانده است که بسیاری از مردم نسبت به شناخت آن درک و فهم درستی ندارند. براساس متن آیه چنین آمده است: «روی خود را متوجه آیین خالص پروردگار کن. این فطرتی است که خداوند انسانها را بر آن آفریده و دگرگون در آفرینش خدا نیست. این است دین و آئین محکم و استوار ولی اکثر مردم نمیدانند.» به گزارش مکارم، «وجه» که به معنای «صورت» است؛ در اینجا منظور صورت باطنی و روی دل و توجه با تمام وجود است. همچنین «اقم» (از ماده اقامه) به معنی صاف و مستقیم کردن و بر پا داشتن است. «حنیف» (از ماده حَنَف) نیز به معنای تمایل از باطل به سوی حق و از كجی به راستی است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره روم، سیامین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هشتاد و چهارمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره انشقاق و پیش از سوره عنکبوت نازل شد. از مجموع آیات این سوره، یک آیه (آیه ۱۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره روم، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۵: ۹۸.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۶: ۲۵۶.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۴۰۷.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۴۰۷.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۶: ۴۱۷-۴۱۹.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره روم»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۰۸.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
