آیه ۳۵ سوره روم: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۳۵ سوره روم''' سی و پنجمین [[آیه]] از سیامین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۳۵ سوره روم''' سی و پنجمین [[آیه]] از سیامین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. در آیه به این مطلب اشاره شده که [[مشرکان]] برای [[شرک]] خود و [[پرستش]] [[خدایان]] ساختگی هیچ گونه دلیل و برهانی ندارند. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: در این آیه به صورت پرسش توبیخی درباره مشرکان چنین آمده است: «آیا ما دلیل محکمی بر آنها نازل کردیم؛ دلیلی که از شرک آنها سخن میگوید و خبر میدهد؟!» مکارم در تفسیر این آیه مینویسد: «اَم» در اینجا برای [[استفهام]] است و استفهام جنبه انکاری و توبیخ را دارد. یعنی پیروی از این راه و رسم یا باید به خاطر ندای [[فطرت]] باشد یا حکم عقل یا [[فرمان]] خدا. اما [[وجدان]] و فطرت آنها که در شدائد و سختیها آشکار شده و فریاد [[توحید]] میکشد، عقل نیز میگوید باید به سراغ کسی رفت که بخشنده نعمتهاست. باقی میماند حکم خدا که در این آیه مورد نفی قرار گرفته که ما هرگز چنین دستوری به آنها ندادهایم، بنابراین آنها در این [[اعتقاد]] خود به هیچ اصل قابل قبولی متکی نیستند.»<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۴۳۴-۴۳۵|ج=۱۶}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۱۶
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | روم | ||||
| تعداد آیات سوره | ۶۰ | ||||
| شماره آیه | ۳۵ | ||||
| شماره جزء | ۲۱ | ||||
| شماره حزب | ۸۲ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۳۵ سوره روم سی و پنجمین آیه از سیامین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در آیه به این مطلب اشاره شده که مشرکان برای شرک خود و پرستش خدایان ساختگی هیچ گونه دلیل و برهانی ندارند.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
أَمْ أَنْزَلْنَا عَلَيْهِمْ سُلْطَانًا فَهُوَ يَتَكَلَّمُ بِمَا كَانُوا بِهِ يُشْرِكُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«آيا بر آنان دليلي نازل کردهايم پس آن (دليل) به (صحت) آنچه به او شرک ميآورند سخن ميگويد؟»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«یا مگر برایشان حجتی نازل کردهایم که درباره آنچه به آن شرکورزیدهاند، سخن میگوید»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: در این آیه به صورت پرسش توبیخی درباره مشرکان چنین آمده است: «آیا ما دلیل محکمی بر آنها نازل کردیم؛ دلیلی که از شرک آنها سخن میگوید و خبر میدهد؟!» مکارم در تفسیر این آیه مینویسد: «اَم» در اینجا برای استفهام است و استفهام جنبه انکاری و توبیخ را دارد. یعنی پیروی از این راه و رسم یا باید به خاطر ندای فطرت باشد یا حکم عقل یا فرمان خدا. اما وجدان و فطرت آنها که در شدائد و سختیها آشکار شده و فریاد توحید میکشد، عقل نیز میگوید باید به سراغ کسی رفت که بخشنده نعمتهاست. باقی میماند حکم خدا که در این آیه مورد نفی قرار گرفته که ما هرگز چنین دستوری به آنها ندادهایم، بنابراین آنها در این اعتقاد خود به هیچ اصل قابل قبولی متکی نیستند.»[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره روم، سیامین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هشتاد و چهارمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره انشقاق و پیش از سوره عنکبوت نازل شد. از مجموع آیات این سوره، یک آیه (آیه ۱۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره روم، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۵: ۱۰۰.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۶: ۲۵۶.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۴۰۸.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۴۰۸.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۶: ۴۳۴-۴۳۵.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره روم»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۰۸.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
