آیه ۳۷ سوره نمل: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۳۷ سوره نمل''' سی و هفتمین [[آیه]] از بیست و هفتمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۳۷ سوره نمل''' سی و هفتمین [[آیه]] از بیست و هفتمین [[سوره قرآن]] است و از آیات [[مکی و مدنی|مکی]] آن بهشمار میآید. آیه به عکس العمل [[سلیمان]] در برابر هدایایی که [[ملکه سبأ]] فرستاده بود؛ اشاره دارد. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: در ادامه آیه قبل، سلیمان به فرستادگان ملکه سبأ گفت به سرزمین خودشان بازگردند و به ملکه سبأ و بزرگان قوم این پیام را بدهند که به زودی لشکری را به آن سرزمین خواهد فرستاد و آنان را خوار و زبون کرده و از دیارشان آواره خواهد کرد. به گفته مکارم، فرستادن هدایا از جانب ملکه سبأ ظاهرا نشانه این بود که آنان سخنان سلیمان را در عدم برتری جویی و [[تسلیم]] [[حق]] را نپذیرفته و آن را منکر شده بودند. از سویی دیگر [[هدهد]] از آفتاب پرستی قوم سبأ نیز خبر داده بود. لذا تهدید سلیمان با اصل «[[لا اکراه فی الدین]]» منافاتی ندارد. چراکه آن قوم بر طریق [[باطل]] و [[مشرک]] بودند.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۴۶۲-۴۶۳|ج=۱۵}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۵۷
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | نمل | ||||
| تعداد آیات سوره | ۹۳ | ||||
| شماره آیه | ۳۷ | ||||
| شماره جزء | ۱۹ | ||||
| شماره حزب | ۷۶ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۳۷ سوره نمل سی و هفتمین آیه از بیست و هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. آیه به عکس العمل سلیمان در برابر هدایایی که ملکه سبأ فرستاده بود؛ اشاره دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
ارْجِعْ إِلَيْهِمْ فَلَنَأْتِيَنَّهُمْ بِجُنُودٍ لَا قِبَلَ لَهُمْ بِهَا وَلَنُخْرِجَنَّهُمْ مِنْهَا أَذِلَّةً وَهُمْ صَاغِرُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«به نزد آنان بازگرد، ما با لشكرهايي به سراغ آنان خواهيم آمد كه آنان توان مقابلة با آن را ندارند، و ايشان را از آنجا با حالتي رسوايي و خواري بيرون خواهيم راند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«به سوی آنان باز گرد [و بگو] به سر آنان لشکری آوریم که تاب پایداری در برابر آن را نداشته باشند و آنان را خوار و زبون از آنجا آواره کنیم»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: در ادامه آیه قبل، سلیمان به فرستادگان ملکه سبأ گفت به سرزمین خودشان بازگردند و به ملکه سبأ و بزرگان قوم این پیام را بدهند که به زودی لشکری را به آن سرزمین خواهد فرستاد و آنان را خوار و زبون کرده و از دیارشان آواره خواهد کرد. به گفته مکارم، فرستادن هدایا از جانب ملکه سبأ ظاهرا نشانه این بود که آنان سخنان سلیمان را در عدم برتری جویی و تسلیم حق را نپذیرفته و آن را منکر شده بودند. از سویی دیگر هدهد از آفتاب پرستی قوم سبأ نیز خبر داده بود. لذا تهدید سلیمان با اصل «لا اکراه فی الدین» منافاتی ندارد. چراکه آن قوم بر طریق باطل و مشرک بودند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره نمل، بیست و هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، چهل و هشتمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره شعراء و پیش از سوره قصص نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره نمل، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۴: ۵۵۵.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۵: ۴۹۱.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۳۸۰.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۳۸۰.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۵: ۴۶۲-۴۶۳.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره نمل»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۲۰.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
