آیه ۱۷ سوره نمل
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | نمل | ||||
| تعداد آیات سوره | ۹۳ | ||||
| شماره آیه | ۱۷ | ||||
| شماره جزء | ۱۹ | ||||
| شماره حزب | ۷۶ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۷ سوره نمل هفدهمین آیه از بیست و هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. از این آیه به بعد به بخشهایی از زندگی سلیمان نبی و گوشهای از حکومت با شکوه او پرداخته شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَحُشِرَ لِسُلَيْمَانَ جُنُودُهُ مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ وَالطَّيْرِ فَهُمْ يُوزَعُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و براي سليمان لشكريانش از جن و انس و مرغان گرد آورده شدند، و (از پراكندگي) باز داشته شدند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و سپاهیان سلیمان از جن و انس و مرغان به نزد او گرد آمدند، آنگاه به همدیگر پیوستند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: در این آیه به صحنه جالبی از زندگی و حکومت سلیمان اشاره شده است که بر اساس متن آیه، سپاهیانی از جنیان، انسانها و پرندگان در اطراف او جمع شدند و به هم پیوستند. به گزارش مکارم، از این آیه و نیز آیات سوره سبأ برداشت میشود که حکومت سلیمان جنبه عادی نداشته و دارای مسائلی توام با خرق عادت و معجزات بوده است، از جمله اینکه در سپاه او هم انسانها حضور داشتند و هم جنیان و پرندگان و سلیمان نیز با همه این موجودات میتوانست سخن بگوید و زبان آنان را بفهمد.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره نمل، بیست و هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، چهل و هشتمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره شعراء و پیش از سوره قصص نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره نمل، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۴: ۵۴۶.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۵: ۴۹۱.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۳۷۸.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۳۷۸.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۵: ۴۳۱-۴۳۳.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره نمل»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۲۰.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
