بدون تصویر

آیه ۳۱ سوره هود: تفاوت میان نسخه‌ها

از اسلامیکال
پرش به ناوبری پرش به جستجو
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۱: خط ۱:
{{جعبه اطلاعات آیه}}
{{جعبه اطلاعات آیه}}


'''آیه ۳۱ سوره هود''' سی و یکمین [[آیه]] از یازدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن به‌شمار می‌آید.
'''آیه ۳۱ سوره هود''' سی و یکمین [[آیه]] از یازدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن به‌شمار می‌آید. آیه به آخرین پاسخ [[نوح]] در برابر بهانه‌جویی‌های قومش اشاره دارد.


== متن ==
== متن ==
خط ۱۸: خط ۱۸:


== محتوا ==
== محتوا ==
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه <ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۱|ج=۱}}</ref>
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش می‌کند: در ادامه آیات گذشته نوح در برابر ایرادهای قومش چنین گفت: «من هرگز به شما نمی‌گویم خزائن الهی نزد من است و نمی‌گویم [[غیب]] می‌دانم و نمی‌گویم من [[فرشته|فرشته‌ام]] و (نیز) نمی‌گویم آنها که در نظر شما خوار می‌آیند؛ خداوند [[خیر|خیری]] به آنها نخواهد داد، [[خدا]] از دل آنها آگاه‌تر است (من اگر با اینحال آنها را برانم) در این صورت از [[ستم|ستم‌کاران]] خواهم بود.» به گفته مکارم، در این آیه نوح به سه ادعای بزرگی که معمولا افراد [[دروغ|دروغ‌گو]] و شیاد بیان می‌کنند، اشاره می‌کند و می‌گوید: من هیچ کدام از این ادعاها را ندارم. این سه ادعا «در اختیار داشتن خزائن الهی، دانستن غیب و فرشته بودن» است. لذا از این سخن برمی‌آید که هر کس یکی یا هر سه این ادعاها را داشته باشد، دلیل بر دروغ‌گویی اوست.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۷۷-۷۸|ج=۹}}</ref>


== شأن نزول و ترتیب ==
== شأن نزول و ترتیب ==

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۵۹

آیه ۳۱ سوره هود
مشخصات قرآنی
نام سورههود
تعداد آیات سوره۱۲۳
شماره آیه۳۱
شماره جزء۱۲
شماره حزب۴۵
اطلاعات دیگر
{{{page}}}
{{{page}}}
آیه قبل
آیه بعد
{{{page}}}
{{{page}}}

آیه ۳۱ سوره هود سی و یکمین آیه از یازدهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن به‌شمار می‌آید. آیه به آخرین پاسخ نوح در برابر بهانه‌جویی‌های قومش اشاره دارد.

متن

متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کرده‌اند:[۱][۲]

 وَلَا أَقُولُ لَكُمْ عِنْدِي خَزَائِنُ اللَّهِ وَلَا أَعْلَمُ الْغَيْبَ وَلَا أَقُولُ إِنِّي مَلَكٌ وَلَا أَقُولُ لِلَّذِينَ تَزْدَرِي أَعْيُنُكُمْ لَنْ يُؤْتِيَهُمُ اللَّهُ خَيْرًا ۖ اللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا فِي أَنْفُسِهِمْ ۖ إِنِّي إِذًا لَمِنَ الظَّالِمِينَ آیهٔ ۳۱ از سورهٔ ۱۱ 

ترجمه

محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]

«و من به شما نمي‌گويم که خزاين خدا در دست من است و غيب نمي‌دانم و نمي‌گويم که من فرشته هستم، و به آنان که در نظر شما خوار مي‌آيند نمي‌گويم خداوند خيري به آنان نخواهد داد خداوند به آنچه در دلهاي آنان است آگاه‌تر است در اين صورت من از زمرۀ ستمکاران خواهم بود»

بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]

«و به شما نمی‌گویم که خزاین الهی نزد من است، و غیب نیز نمی‌دانم، و نمی‌گویم که فرشته‌ام، و به کسانی که در چشمان شما خوار می‌آیند، نمی‌گویم که خداوند هرگز خیری به آنان نخواهد داد، خداوند به ما فی‌الضمیر آنان داناتر است، اگر چنین کنم از ستمکاران خواهم بود»

محتوا

مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش می‌کند: در ادامه آیات گذشته نوح در برابر ایرادهای قومش چنین گفت: «من هرگز به شما نمی‌گویم خزائن الهی نزد من است و نمی‌گویم غیب می‌دانم و نمی‌گویم من فرشته‌ام و (نیز) نمی‌گویم آنها که در نظر شما خوار می‌آیند؛ خداوند خیری به آنها نخواهد داد، خدا از دل آنها آگاه‌تر است (من اگر با اینحال آنها را برانم) در این صورت از ستم‌کاران خواهم بود.» به گفته مکارم، در این آیه نوح به سه ادعای بزرگی که معمولا افراد دروغ‌گو و شیاد بیان می‌کنند، اشاره می‌کند و می‌گوید: من هیچ کدام از این ادعاها را ندارم. این سه ادعا «در اختیار داشتن خزائن الهی، دانستن غیب و فرشته بودن» است. لذا از این سخن برمی‌آید که هر کس یکی یا هر سه این ادعاها را داشته باشد، دلیل بر دروغ‌گویی اوست.[۵]

شأن نزول و ترتیب

به گزارش فرهنگ‌نامه علوم قرآن، سوره هود، یازدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و دومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانسته‌اند که پس از سوره یوسف و پیش از سوره یونس نازل شد. از مجموع آیات این سوره، سه آیه (آیات ۱۲، ۱۷ و ۱۱۴) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانسته‌اند. در سوره هود، سه یا چهار آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کرده‌اند.[۶]

پانویس

ارجاعات

منابع

  • خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
  • دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگ‌نامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
  • رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
  • گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
  • طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
  • مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.