آیه ۳۴ سوره هود: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۳۴ سوره هود''' سی و چهارمین [[آیه]] از یازدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۳۴ سوره هود''' سی و چهارمین [[آیه]] از یازدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. این آیه به سخنان و راهنماییهای [[نوح]] نسبت به قومش اشاره دارد. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث سخنان نوح با قومش را چنین بازگو کرده است: «(اما چه سود که) هر گاه [[خدا]] بخواهد شما را (بخاطر [[گناهان|گناهانتان]]) گمراه سازد و من بخواهم شما را اندرز دهم اندرز من فایدهای بحالتان نخواهد داشت، او [[پروردگار]] شماست و به سوی او بازگشت خواهید نمود.» به گفته مکارم، منظور از گمراه کردن خداوند در اینجا اینست که گاهی از انسانها اعمالی سر میزند و استمرار مییابد که نتیجه آن گمراهی و انحراف همیشگی از راه [[حق]] است و چنان بر دیدههای آنان پرده افکنده میشود که دیگر نور و روشنایی هدایت و [[حقیقت]] را نمیبینند. لذا این مطلب را نمیتوان از مسائل [[جبر و اختیار|جبری]] عنوان کرد. بلکه به عکس کاملا با [[اختیار]] و آزادی انسان مربوط است و در این زمینه آنچه که به خدا مربوط است این است که در چنان اعمالی، چنین نتایجی و اثری را قرار داده است.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۸۴-۸۵|ج=۹}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۲۱
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | هود | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۲۳ | ||||
| شماره آیه | ۳۴ | ||||
| شماره جزء | ۱۲ | ||||
| شماره حزب | ۴۵ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۳۴ سوره هود سی و چهارمین آیه از یازدهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. این آیه به سخنان و راهنماییهای نوح نسبت به قومش اشاره دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَلَا يَنْفَعُكُمْ نُصْحِي إِنْ أَرَدْتُ أَنْ أَنْصَحَ لَكُمْ إِنْ كَانَ اللَّهُ يُرِيدُ أَنْ يُغْوِيَكُمْ ۚ هُوَ رَبُّكُمْ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و اگر بخواهم شما را اندرز بگويم، اندرز من - چنانچه خداوند بخواهد شما را گمراه سازد - به شما سودي نميرساند، و او پروردگارتان است و بهسوی او باز گردانده ميشويد»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و اگر من بخواهم در حق شما خیر خواهی کنم، در صورتی که خداوند بخواهد شما را بیراه گذارد، خیرخواهی من سودی به حال شما نخواهد کرد، او پروردگار شماست و به سوی او باز گردانده میشوید»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث سخنان نوح با قومش را چنین بازگو کرده است: «(اما چه سود که) هر گاه خدا بخواهد شما را (بخاطر گناهانتان) گمراه سازد و من بخواهم شما را اندرز دهم اندرز من فایدهای بحالتان نخواهد داشت، او پروردگار شماست و به سوی او بازگشت خواهید نمود.» به گفته مکارم، منظور از گمراه کردن خداوند در اینجا اینست که گاهی از انسانها اعمالی سر میزند و استمرار مییابد که نتیجه آن گمراهی و انحراف همیشگی از راه حق است و چنان بر دیدههای آنان پرده افکنده میشود که دیگر نور و روشنایی هدایت و حقیقت را نمیبینند. لذا این مطلب را نمیتوان از مسائل جبری عنوان کرد. بلکه به عکس کاملا با اختیار و آزادی انسان مربوط است و در این زمینه آنچه که به خدا مربوط است این است که در چنان اعمالی، چنین نتایجی و اثری را قرار داده است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره هود، یازدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و دومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره یوسف و پیش از سوره یونس نازل شد. از مجموع آیات این سوره، سه آیه (آیات ۱۲، ۱۷ و ۱۱۴) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره هود، سه یا چهار آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۷: ۳۴۱.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۰: ۲۹۲.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۲۵.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۲۵.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۹: ۸۴-۸۵.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره هود»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۷۴.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
