آیه ۱۹ سوره توبه: تفاوت میان نسخهها
(ایجاد مقاله آیات) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۱۹ سوره توبه''' نوزدهمین [[آیه]] از نهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مدنی]] آن بهشمار میآید. در این آیه با طرح یک مثال و مقایسه، جایگاه حقیقی اعمال نیک و ارزش [[ایمان]] و [[جهاد]] در نزد [[خداوند]] بیان شده است. | |||
== متن == | == متن == | ||
متن [[آیه]] را [[فخر رازی]]، از مفسران [[سنی|سنی مذهب]] و [[علامه طباطبایی|محمدحسین طباطبایی]]، مفسر [[شیعه]]، چنین گزارش کردهاند:<ref>{{پک|رازی|۱۴۲۰|ک=تفسیر کبیر|ص= | متن [[آیه]] را [[فخر رازی]]، از مفسران [[سنی|سنی مذهب]] و [[علامه طباطبایی|محمدحسین طباطبایی]]، مفسر [[شیعه]]، چنین گزارش کردهاند:<ref>{{پک|رازی|۱۴۲۰|ک=تفسیر کبیر|ص=۱۲|ج=۱۶}}</ref><ref>{{پک|طباطبایی|۱۳۹۵|ک=تفسیر المیزان|ص=۲۶۳|ج=۹}}</ref> | ||
<blockquote>{{آیه خودکار|تزئینی=بله}}</blockquote> | <blockquote>{{آیه خودکار|تزئینی=بله}}</blockquote> | ||
== ترجمه == | == ترجمه == | ||
[[محمدگل گمشادزهی]]، مترجم سنی [[حنفی|حنفی مذهب]] در ترجمه آیه آورده است:<ref>{{پک|گمشادزهی|۱۳۹۴|ک=ترجمه معانی قرآن کریم|ص= | [[محمدگل گمشادزهی]]، مترجم سنی [[حنفی|حنفی مذهب]] در ترجمه آیه آورده است:<ref>{{پک|گمشادزهی|۱۳۹۴|ک=ترجمه معانی قرآن کریم|ص=۱۸۹}}</ref> | ||
<blockquote>{{color|Brown|{{ترجمه خودکار|مترجم=گمشادزهی}}}}</blockquote> | <blockquote>{{color|Brown|{{ترجمه خودکار|مترجم=گمشادزهی}}}}</blockquote> | ||
[[بهاءالدین خرمشاهی]]، مترجم شیعه [[شیعه دوازدهامامی|امامی مذهب]] در ترجمه این آیه آورده است:<ref>{{پک|خرمشاهی|۱۳۹۳|ک=ترجمه خرمشاهی|ص= | [[بهاءالدین خرمشاهی]]، مترجم شیعه [[شیعه دوازدهامامی|امامی مذهب]] در ترجمه این آیه آورده است:<ref>{{پک|خرمشاهی|۱۳۹۳|ک=ترجمه خرمشاهی|ص=۱۸۹}}</ref> | ||
<blockquote>{{color|Brown|{{ترجمه خودکار|مترجم=خرمشاهی}}}}</blockquote> | <blockquote>{{color|Brown|{{ترجمه خودکار|مترجم=خرمشاهی}}}}</blockquote> | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: براساس متن آیه این کارها با یکدیگر مقایسه شدهاند: «آب دادن به [[حاجیان]] و آباد کردن [[مسجدالحرام]] با عمل کسی که ایمان به [[خدا]] و [[روز قیامت]] آورده و در [[راه خدا]] جهاد میکند.» در ادامه، [[قرآن]] این دو فرد یا این دو کار را یکسان و همپایه یکدیگر ندانسته است و بیان میکند که خداوند [[ستمگران]] را هرگز [[هدایت]] نمیکند. به گزارش مکارم، این آیه دارای [[شأن نزول]] خاصی است که بنابه نقل [[روایات]] و گزارشهای تاریخی اینگونه بوده است: «[[حاکم حسکانی]] از [[بریده]] نقل کرده که روزی «[[شیبه]]» و «[[عباس عموی پیامبر]]» هر کدام بر دیگری افتخار میکردند و در این باره مشغول به سخن بودند که [[علی]] از کنار آنها گذشت و پرسید: به چه چیز افتخار میکنید؟ «عباس» گفت امتیازی به من داده شده که احدی ندارد و آن مسئله آب دادن به [[حاجیان|حجاج]] [[کعبه|خانه خدا]] است. «شیبه» گفت: من تعمیر کننده [[مسجد الحرام]] (و کلید دار خانه کعبه) هستم. علی گفت: «با اینکه از شما [[حیا]] میکنم باید بگویم که با این سن کم افتخاری دارم که شما ندارید.» آنها پرسیدند کدام افتخار؟!. علی گفت: «من با شمشیر جهاد کردم تا شما ایمان به خدا و [[پیامبر]] آوردید.» «عباس» خشمناک برخاست و دامنکشان به سراغ [[پیامبر اسلام]] آمد (و به عنوان [[شکایت]]) گفت: «آیا نمیبینی علی چگونه با من سخن میگوید؟» پیامبر دستور داد که علی را صدا کنید، هنگامی که به نزد پیامبر آمد، به او گفت: چرا این گونه با عمویت (عباس) سخن گفتی؟ علی نیز پاسخ داد: «ای [[رسول خدا]]! اگر من او را ناراحت ساختم با بیان حقیقتی بوده است، در برابر گفتار [[حق]] هر کس میخواهد ناراحت شود و هر کس میخواهد خشنود!» [[جبرئیل]] نازل شد و گفت ای [[محمد]]! [[پروردگار|پروردگارت]] به تو [[سلام]] میفرستد و میگوید این آیات را بر آنها بخوان. «أَ جَعَلْتُمْ سِقایَةَ الْحاجِ و …» به گزارش مکارم، همین روایت با همین مضمون و کمی تفاوت، در کتابهای فراوانی از [[اهل سنت]] نقل شده مانند: ''[[تفاسیر]] [[تفسیر طبری|طبری]]''، [[تفسیر ثعلبی|''ثعلبی'']]، ''[[اصحاب النزول]]'' [[واحدی]]، [[تفسیر خازن|''تفسیر خازن'']] [[بغدادی]] و [[تفسیر بغوی|''معالم التنزیل'' بغوی]]، [[مناقب مغازلی|''مناقب ابن مغازلی'']]، [[جامع الاصول|''جامع الاصول'']] [[مجدالدین بن اثیر|ابن اثیر]]، [[تفسیر کبیر|''تفسیر فخر رازی'']] و کتابهای دیگر. به گفته مکارم، این [[حدیث]] از احادیث معروفی است که بسیاری از افراد [[متعصب]] اهل سنت نیز آن را نقل کردهاند.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۳۲۱-۳۲۳|ج=۷}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
به گزارش ''[[فرهنگنامه علوم قرآن]]''، [[سوره توبه]]، نهمین [[فهرست سورههای قرآن|سوره قرآن]] است. این [[سوره]] را در [[ترتیب نزول قرآن|ترتیب نزول]]، صد و سیزدهمین سوره نازل شده بر [[محمد|پیامبر اسلام]] دانستهاند که پس از [[سوره مائده]] و پیش از [[سوره نصر]] نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو [[آیه]] آخر سوره را [[مکی و مدنی|مکی]]، و الباقی را [[مکی و مدنی|مدنی]] دانستهاند. در سوره توبه، هشت تا یازده آیه [[ناسخ و منسوخ|ناسخ یا منسوخ]] گزارش کردهاند.<ref>{{پک|1=دفتر تبلیغات اسلامی|2=۱۳۸۸|ک=فرهنگنامه علوم قرآن|ص=۲۸۴۰|ف=سوره توبه}}</ref> | |||
== پانویس == | == پانویس == | ||
| خط ۳۹: | خط ۳۹: | ||
{{ناوبری آیات}} | {{ناوبری آیات}} | ||
{{قرآن}} | {{قرآن}} | ||
{{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=خیر|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامهها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}} | |||
[[رده:آیههای مدنی قرآن]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۲۷
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | توبه | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۲۹ | ||||
| شماره آیه | ۱۹ | ||||
| شماره جزء | ۱۰ | ||||
| شماره حزب | ۳۸ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۹ سوره توبه نوزدهمین آیه از نهمین سوره قرآن است و از آیات مدنی آن بهشمار میآید. در این آیه با طرح یک مثال و مقایسه، جایگاه حقیقی اعمال نیک و ارزش ایمان و جهاد در نزد خداوند بیان شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
أَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاجِّ وَعِمَارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَجَاهَدَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ۚ لَا يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللَّهِ ۗ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«آیا آب دادن به حاجیان و آباد ساختن مسجد الحرام را مانند (کار) کسی قرار دادهاید که به خدا و روز قیامت ایمان آورده و در راه خدا جهاد کرده است؟ در نزد خداوند برابر نیستند، و خداوند گروه ستمکاران هدایت نمیکند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«آیا آب دادن به حاجیان و آباد سازی مسجدالحرام را همانند [عمل] کسی میشمارید که به خداوند و روز بازپسین ایمان آورده و در راه خدا جهاد کرده است؟ اینان نزد خداوند برابر نیستند، و خداوند ستمکاران [مشرکان] را هدایت نمیکند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: براساس متن آیه این کارها با یکدیگر مقایسه شدهاند: «آب دادن به حاجیان و آباد کردن مسجدالحرام با عمل کسی که ایمان به خدا و روز قیامت آورده و در راه خدا جهاد میکند.» در ادامه، قرآن این دو فرد یا این دو کار را یکسان و همپایه یکدیگر ندانسته است و بیان میکند که خداوند ستمگران را هرگز هدایت نمیکند. به گزارش مکارم، این آیه دارای شأن نزول خاصی است که بنابه نقل روایات و گزارشهای تاریخی اینگونه بوده است: «حاکم حسکانی از بریده نقل کرده که روزی «شیبه» و «عباس عموی پیامبر» هر کدام بر دیگری افتخار میکردند و در این باره مشغول به سخن بودند که علی از کنار آنها گذشت و پرسید: به چه چیز افتخار میکنید؟ «عباس» گفت امتیازی به من داده شده که احدی ندارد و آن مسئله آب دادن به حجاج خانه خدا است. «شیبه» گفت: من تعمیر کننده مسجد الحرام (و کلید دار خانه کعبه) هستم. علی گفت: «با اینکه از شما حیا میکنم باید بگویم که با این سن کم افتخاری دارم که شما ندارید.» آنها پرسیدند کدام افتخار؟!. علی گفت: «من با شمشیر جهاد کردم تا شما ایمان به خدا و پیامبر آوردید.» «عباس» خشمناک برخاست و دامنکشان به سراغ پیامبر اسلام آمد (و به عنوان شکایت) گفت: «آیا نمیبینی علی چگونه با من سخن میگوید؟» پیامبر دستور داد که علی را صدا کنید، هنگامی که به نزد پیامبر آمد، به او گفت: چرا این گونه با عمویت (عباس) سخن گفتی؟ علی نیز پاسخ داد: «ای رسول خدا! اگر من او را ناراحت ساختم با بیان حقیقتی بوده است، در برابر گفتار حق هر کس میخواهد ناراحت شود و هر کس میخواهد خشنود!» جبرئیل نازل شد و گفت ای محمد! پروردگارت به تو سلام میفرستد و میگوید این آیات را بر آنها بخوان. «أَ جَعَلْتُمْ سِقایَةَ الْحاجِ و …» به گزارش مکارم، همین روایت با همین مضمون و کمی تفاوت، در کتابهای فراوانی از اهل سنت نقل شده مانند: تفاسیر طبری، ثعلبی، اصحاب النزول واحدی، تفسیر خازن بغدادی و معالم التنزیل بغوی، مناقب ابن مغازلی، جامع الاصول ابن اثیر، تفسیر فخر رازی و کتابهای دیگر. به گفته مکارم، این حدیث از احادیث معروفی است که بسیاری از افراد متعصب اهل سنت نیز آن را نقل کردهاند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره توبه، نهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، صد و سیزدهمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره مائده و پیش از سوره نصر نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه آخر سوره را مکی، و الباقی را مدنی دانستهاند. در سوره توبه، هشت تا یازده آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۶: ۱۲.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۹: ۲۶۳.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۸۹.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۸۹.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۷: ۳۲۱-۳۲۳.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره توبه»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۸۴۰.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
