آیه ۷۱ سوره هود: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۷۱ سوره هود''' هفتاد و یکمین [[آیه]] از یازدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۷۱ سوره هود''' هفتاد و یکمین [[آیه]] از یازدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. در این آیه به گفتگوی [[فرشتگان]] با [[ابراهیم]] و همسرش [[ساره]] و [[بشارت]] به ولادت پسری از ایشان به نام [[اسحاق]] اشاره دارد. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] پس از شرح آمدن فرشتگان مأمور [[عذاب]] [[قوم لوط]] به نزد ابراهیم و میهمان شدن بر او، به این مطلب اشاره دارد که همسر ابراهیم از شنیدن سخنان فرشتگان خندید، هنگامیکه به او بشارت فرزندی به نام اسحاق و پس از اسحاق بشارت به ولادت [[یعقوب]] دادند. به گفته مکارم، برخی [[مفسران]]، خنده ساره را به خاطر شنیدن نزول نزدیک عذاب بر قوم لوط بوده است و برخی نیز آن را بر تعجب یا وحشت کردن او، [[تفسیر]] کردهاند. بعضی نیز احتمال دادهاند به خاطر بشارت ولادت فرزند به او بوده است. البته مکارم معتقد است این احتمال چندان صحیح نیست؛ چراکه خبر بشارت به تولد فرزند پس از بیان مأموریتشان بود.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۱۷۰-۱۷۲|ج=۹}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۲۵
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | هود | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۲۳ | ||||
| شماره آیه | ۷۱ | ||||
| شماره جزء | ۱۲ | ||||
| شماره حزب | ۴۶ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۷۱ سوره هود هفتاد و یکمین آیه از یازدهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در این آیه به گفتگوی فرشتگان با ابراهیم و همسرش ساره و بشارت به ولادت پسری از ایشان به نام اسحاق اشاره دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَامْرَأَتُهُ قَائِمَةٌ فَضَحِكَتْ فَبَشَّرْنَاهَا بِإِسْحَاقَ وَمِنْ وَرَاءِ إِسْحَاقَ يَعْقُوبَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و همسرش ايستاده بود و خنديد، آنگاه او را مژده اسحاق و به دنبال وي يعقوب داديم»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و همسر او [ابراهیم] ایستاده بود و [از بشارت الهی] خندید، آنگاه او را به [بار گرفتن و زادن] اسحاق و پس از اسحاق به یعقوب، بشارت دادیم»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن پس از شرح آمدن فرشتگان مأمور عذاب قوم لوط به نزد ابراهیم و میهمان شدن بر او، به این مطلب اشاره دارد که همسر ابراهیم از شنیدن سخنان فرشتگان خندید، هنگامیکه به او بشارت فرزندی به نام اسحاق و پس از اسحاق بشارت به ولادت یعقوب دادند. به گفته مکارم، برخی مفسران، خنده ساره را به خاطر شنیدن نزول نزدیک عذاب بر قوم لوط بوده است و برخی نیز آن را بر تعجب یا وحشت کردن او، تفسیر کردهاند. بعضی نیز احتمال دادهاند به خاطر بشارت ولادت فرزند به او بوده است. البته مکارم معتقد است این احتمال چندان صحیح نیست؛ چراکه خبر بشارت به تولد فرزند پس از بیان مأموریتشان بود.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره هود، یازدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و دومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره یوسف و پیش از سوره یونس نازل شد. از مجموع آیات این سوره، سه آیه (آیات ۱۲، ۱۷ و ۱۱۴) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره هود، سه یا چهار آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۸: ۳۷۱.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۰: ۴۷۴.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۲۹.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۲۹.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۹: ۱۷۰-۱۷۲.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره هود»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۷۴.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
