بدون تصویر

آیه ۸۲ سوره هود

از اسلامیکال
نسخهٔ تاریخ ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۴۶ توسط Roshana (بحث | مشارکت‌ها)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
آیه ۸۲ سوره هود
مشخصات قرآنی
نام سورههود
تعداد آیات سوره۱۲۳
شماره آیه۸۲
شماره جزء۱۲
شماره حزب۴۶
اطلاعات دیگر
{{{page}}}
{{{page}}}
آیه قبل
آیه بعد
{{{page}}}
{{{page}}}

آیه ۸۲ سوره هود هشتاد و دومین آیه از یازدهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن به‌شمار می‌آید. آیه به چگونگی نزول عذاب الهی و هلاکت قوم لوط اشاره دارد.

متن

متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کرده‌اند:[۱][۲]

 فَلَمَّا جَاءَ أَمْرُنَا جَعَلْنَا عَالِيَهَا سَافِلَهَا وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهَا حِجَارَةً مِنْ سِجِّيلٍ مَنْضُودٍ آیهٔ ۸۲ از سورهٔ ۱۱ 

ترجمه

محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]

«و هنگامي كه فرمان ما در رسيد آن را زيرورو نموديم و آنجا را با سنگ گل و (به طور) پياپي سنگباران كرديم»

بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]

«چون فرمان ما در رسید آن را زیر و زبر کردیم و بر آن سنگپاره‌هایی از سنگ-گل پیاپی فرو باریدیم‌»

محتوا

مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش می‌کند: قرآن از نحوه هلاکت و از بین رفتن قوم لوط اینگونه سخن گفته است: «هنگامی که فرمان ما فرا رسید آن (شهر و دیار) را زیر و رو کردیم و بارانی از سنگ (گِلهای متحجر متراکم) بر روی هم بر آنها نازل نمودیم.» به گفته مکارم، «سجیل» در اصل یک کلمه فارسی است که از «سنگ و گِل» گرفته شده است. (بنابراین چیزی است که نه کاملاً مانند سنگ سخت شده و نه همچون گِل سست است بلکه چیزی میان آن دو می‌باشد.) و «منضود» از ماده «نضد» به معنی روی‌هم قرار گفتن و پی در پی آمدن است. (یعنی این باران سنگ آن چنان سریع و پی در پی بود که گویی سنگ‌ها برهم سوار می‌شدند.)[۵]

شأن نزول و ترتیب

به گزارش فرهنگ‌نامه علوم قرآن، سوره هود، یازدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و دومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانسته‌اند که پس از سوره یوسف و پیش از سوره یونس نازل شد. از مجموع آیات این سوره، سه آیه (آیات ۱۲، ۱۷ و ۱۱۴) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانسته‌اند. در سوره هود، سه یا چهار آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کرده‌اند.[۶]

پانویس

ارجاعات

منابع

  • خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
  • دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگ‌نامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
  • رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
  • گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
  • طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
  • مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.