آیه ۵۷ سوره نمل
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | نمل | ||||
| تعداد آیات سوره | ۹۳ | ||||
| شماره آیه | ۵۷ | ||||
| شماره جزء | ۲۰ | ||||
| شماره حزب | ۷۷ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۵۷ سوره نمل پنجاه و هفتمین آیه از بیست و هفتمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. این آیه از نجات لوط و خاندان او از عذاب عمومی قوم لوط و هلاکت همسرش همراه با بدکاران سخن گفته است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
فَأَنْجَيْنَاهُ وَأَهْلَهُ إِلَّا امْرَأَتَهُ قَدَّرْنَاهَا مِنَ الْغَابِرِينَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«پس او و خانوادهاش را نجات داديم، مگر همسرش كه او را از بازماندگان (در عذاب) به حساب آورديم»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«آنگاه او و خانوادهاش را نجات دادیم، مگر زنش را که جزو واپسماندگان تعیینش کرده بودیم»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه به سرانجام قوم لوط و نجات او و خانوادهاش اشاره دارد و میگوید: «ما او و خانوادهاش را نجات دادیم، بجز همسرش که مقدر کردیم جزء باقیماندگان باشد.»[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره نمل، بیست و هفتمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، چهل و هشتمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره شعراء و پیش از سوره قصص نازل شد. این سوره را مکی دانستهاند. در سوره نمل، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۴: ۵۶۱.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۵: ۵۳۵.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۳۸۲.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۳۸۲.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۵: ۵۰۷.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره نمل»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۲۰.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
