بدون تصویر

آیه ۲ سوره شعراء

از اسلامیکال
پرش به ناوبری پرش به جستجو
آیه ۲ سوره شعراء
مشخصات قرآنی
نام سورهشعراء
تعداد آیات سوره۲۲۷
شماره آیه۲
شماره جزء۱۹
شماره حزب۷۴
اطلاعات دیگر
{{{page}}}
{{{page}}}
آیه قبل
آیه بعد
{{{page}}}
{{{page}}}

آیه ۲ سوره شعراء دومین آیه از بیست و ششمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن به‌شمار می‌آید. متن آیه به عظمت قرآن اشاره دارد و آن را کتاب مبین معرفی می‌کند.

متن

متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کرده‌اند:[۱][۲]

 تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ الْمُبِينِ آیهٔ ۲ از سورهٔ ۲۶ 

ترجمه

محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]

«اين آيات كتاب مبين است»

بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]

«این آیات کتاب روشنگرست‌»

محتوا

مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش می‌کند که این آیه عظمت قرآن را با تعبیر «تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ الْمُبِينِ» بیان می‌کند و با استفاده از اسم اشاره دور، بر بلندمرتبه بودن این کتاب تأکید دارد. قرآن به عنوان «کتاب مبین» معرفی شده است، یعنی کتابی که هم در اعجاز و عظمت خود آشکار است و هم حق را از باطل جدا می‌کند و راه هدایت، سعادت و نجات از گمراهی را برای انسان‌ها روشن می‌سازد.[۵]

شأن نزول و ترتیب

به گزارش فرهنگ‌نامه علوم قرآن، سوره شعرا، بیست و ششمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، چهل و هفتیمن سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانسته‌اند که پس از سوره واقعه و پیش از سوره نمل نازل شد. از مجموع آیات این سوره، پنج آیه (۱۹۷ و ۲۲۴ تا ۲۲۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانسته‌اند. در سوره شعراء، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کرده‌اند.[۶]

پانویس

ارجاعات

منابع

  • خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
  • دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگ‌نامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
  • رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
  • گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
  • طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
  • مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.