آیه ۷ سوره شعراء
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | شعراء | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۲۷ | ||||
| شماره آیه | ۷ | ||||
| شماره جزء | ۱۹ | ||||
| شماره حزب | ۷۴ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۷ سوره شعراء هفتمین آیه از بیست و ششمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در این آیه به آفرینش توجه داده شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
أَوَلَمْ يَرَوْا إِلَى الْأَرْضِ كَمْ أَنْبَتْنَا فِيهَا مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«آيا به زمين ننگريستهاند كه چقدر از هرگونه (گياه) ارزشمندي در آن روياندهايم؟»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«آیا به زمین ننگریستهاند که چه بسیار در آن از هر جفت ارزشمندی رویاندهایم»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند که در آیات پیشین سخن از رویگردانی کافران از آیات تشریعی، یعنی قرآن، بود و در این آیه به بیتوجهی آنان نسبت به نشانههای آفرینش اشاره میشود. آیه مردم را به مشاهده زمین و گیاهان گوناگون دعوت میکند و تنوع، زیبایی و سودمندی گیاهان را نشانهای از قدرت و تدبیر خدا معرفی میکند. به گفته او، مخالفان نه تنها سخنان پیامبر اسلام را نادیده میگرفتند، بلکه از دیدن نشانههای الهی در طبیعت نیز غفلت میکردند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره شعرا، بیست و ششمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، چهل و هفتیمن سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره واقعه و پیش از سوره نمل نازل شد. از مجموع آیات این سوره، پنج آیه (۱۹۷ و ۲۲۴ تا ۲۲۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره شعراء، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۴: ۴۹۱.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۵: ۳۴۴.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۳۶۷.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۳۶۷.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۵: ۱۹۰-۱۹۱.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره شعراء»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۵۴.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
