آیه ۲۱۲ سوره شعراء
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | شعراء | ||||
| تعداد آیات سوره | ۲۲۷ | ||||
| شماره آیه | ۲۱۲ | ||||
| شماره جزء | ۱۹ | ||||
| شماره حزب | ۷۵ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲۱۲ سوره شعراء دویست و دوازدهمین آیه از بیست و ششمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. متن آیه بر عدم دسترسی شیاطین و جنیان در مراحل نزول قرآن و محتوای آن اشاره و تأکید دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
إِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«قطعاً ايشان از شنيدن دور (و محروم)اند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«چرا که ایشان از شنیدن [وحی] برکنار هستند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه به این مطلب اشاره دارد که ساحت قرآن پاک و ایمن از دخالت موجودات پلید عالم است و آنان به هیچ یک از مراحل نزول قرآن و بر محتوای آن هیچگونه دسترسی، تسلط و قدرتی ندارند. بر طبق متن آیه چنین آمده است: «آنها از استراق سمع (و شنیدن اخبار آسمانها) برکنارند.» به گزارش مکارم، در این آیات سهگانه به اتهام مشرکان به پیامبر اسلام مبنی بر ارتباط او با جنیان، سه پاسخ قاطع گفته شده است: «۱.عدم تناسب محتواى قرآن با القائات شيطانى، ۲.عدم قدرت شياطين بر چنين كار، ۳.ممنوع بودن شياطين از استراق سمع!»[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره شعرا، بیست و ششمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، چهل و هفتیمن سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره واقعه و پیش از سوره نمل نازل شد. از مجموع آیات این سوره، پنج آیه (۱۹۷ و ۲۲۴ تا ۲۲۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند. در سوره شعراء، یک آیه ناسخ یا منسوخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۲۴: ۵۳۵.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۵: ۴۴۳.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۳۷۶.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۳۷۶.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۵: ۳۶۳-۳۶۴.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره شعراء»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۹۵۴.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
